Şehre gelince ilk fark ettiğin şeylerden biri, nüfusun büyük kısmının merkez ilçede toplanmış olması oluyor. Küçük ilçeler ve köyler kendi ritimlerinde yaşarken, öğrencinin günlük hayatı neredeyse tamamen merkezde geçiyor. Sokakta, çarşıda, otobüste karşılaştığın insan profili de bunu yansıtıyor — taşrada dağınık, boş bir nüfustan çok, merkezde yoğunlaşmış, kendi içinde hareketli bir kent buluyorsun karşında.

Bolu köklü bir yerleşim; hem Osmanlı öncesine hem Cumhuriyet sonrasına uzanan katmanlı bir geçmişi varmış. Bu geçmiş şehre "her şeyi yeni kurulmuş" bir hava değil, oturmuş bir yerel kültür havası veriyor — esnafın, mahallenin, günlük düzenin kendi alışkanlıkları var ve öğrenci bu alışkanlıkların içine sonradan giriyor. 1999'da Düzce ayrı il olduğunda Bolu'nun nüfusu bir miktar küçülmüş; bugün şehri büyük bir metropolden çok orta ölçekli bir il merkezi gibi hissetmenin nedenlerinden biri de bu.

Yerel halkın öğrenciye ne kadar alışkın olduğunu tek bir cümleyle özetlemek zor. Ama şunu söylemek mümkün: BAİBÜ'nün yıllardır şehirde var olması, üniversite öğrencisinin Bolu'nun günlük manzarasının bir parçası hâline gelmesini sağlamış — yani ilk hafta "burada öğrenci mi yaşıyor" şaşkınlığı yaşamıyorsun, şehir buna zaten alışmış durumda. Esnafın öğrenciyle kurduğu ilişkinin ne kadar sıcak olduğu ya da arkadaşlık kurmanın ne kadar kolay olduğu ise kişiden kişiye, mahalleden mahalleye değişen bir mesele; bu konuda tek bir genel doğru aramamak daha gerçekçi.

Nüfusun etnik ya da dini kompozisyonu açısından öne çıkan bir çeşitlilik profili yok; şehir bu anlamda sakin, kendine özgü bir tartışma yaratmayan bir yapıya sahip. Kozmopolit bir büyükşehir hareketliliği beklemeden gelmek, buradaki sosyal dokuyu daha doğru karşılamanı sağlar — karşılaşacağın çeşitlilik daha çok farklı şehirlerden gelen öğrencilerin kendi aralarında kurduğu küçük bir karışım, yerel nüfusun kendisi ise homojen ve yerleşik bir karakter taşıyor.