Bolu'nun denize kıyısı yok; şehir dağlarla çevrili, oldukça yüksek bir düzlükte kurulu. Bu yükseklik ilk aylarda kendini hemen gösteriyor: kıyı Karadeniz'den gelenlerin beklediği nemli, ılık hava burada yok, yerini karasal ve daha keskin bir iklim alıyor. Kışlar gerçekten soğuk geçiyor, yazlar ise beklenenden serin — Ağustos'ta bile havanın ciltte hafif bir soğukluk bırakması, güneyden gelenleri şaşırtan ilk şeylerden biri oluyor. Yazdan gelen ince kıyafetlerin çoğu dolapta kalıyor; kalın mont ve bot, burada geçirilecek dört yılın değişmez parçası hâline geliyor.

Kışın kar günlük hayatın sıradan bir gerçeği. Yoğun yağış günlerinde şehri İstanbul ve Ankara'ya bağlayan yol geçişlerinin kapanabilmesi, Bolu'nun bir "yol şehri" olmasının kışın en somut yüzü: hafta sonu memlekete gitmeyi planlayan öğrenci, yol durumu netleşene kadar bileti ya da otobüs saatini bir gün öteleyebiliyor. Sis de benzer bir etki yaratıyor; özellikle geçiş güzergâhlarında görüş mesafesinin aniden düşmesi, uzun yol dönüşlerini biraz gerginleştiriyor. Bunlar öğrencinin şehir içi gündelik hayatını değil, şehirlerarası hareketliliğini etkileyen ayrıntılar — kampüse gitmek için değil, hafta sonu eve dönmek için hesaba katman gereken şeyler.

Şehir merkezinde kar kürenip yol açılsa da, kışın soğuğunu ciddiye almak gerekiyor; ince mont ve spor ayakkabıyla geçirilen bir kış, çoğu zaman pişmanlıkla hatırlanıyor. Buna karşılık ilkbaharın ilerleyen günleri ve yaz, dışarıda vakit geçirmek için en rahat dönem oluyor — hava ısınsa da kıyı şehirlerindeki bunaltıcı sıcaklık burada hissedilmiyor, bu da yürüyüşü ya da açık havada oturmayı yazın bile mümkün kılıyor.

İlk gelenleri en çok şaşırtan mevsim kış oluyor; beklenenden uzun sürebiliyor ve ciddi bir hazırlık gerektiriyor. Ama zamanla bu soğuk, temiz havayla ve kar manzarasıyla birlikte şehrin karakterinin bir parçası olarak kabul ediliyor; ilk kışı geçiren öğrenci genelde bir daha kışlık kıyafet konusunda temkinli davranmayı öğreniyor.