Sabahın erken saatinde otobüs veya minibüs durağında bekleyen kalabalık, BAÜN'de okuyan birinin gününün ilk sahnesi. Çağış Yerleşkesi şehir merkezinden uzakta olduğu için gün kampüse gitmekle başlıyor, kampüsten çıkmakla bitiyor. Bu yüzden buradaki öğrenci hayatı üç noktaya yayılıyor: yurt ya da ev, servis ya da otobüs, ve kampüsün kendisi. Bu üçgen zamanla bir rutine dönüşüyor. Dersin saatine göre çıkılacak otobüs belli, boş saatte kampüste mi kalınacağı yoksa merkeze mi inileceği belli.

Kampüs, birçok fakültenin ve yurdun aynı yerleşkede toplanması sayesinde kendi içinde küçük bir yaşam alanı gibi işliyor. Ders arasında yürüyerek gidilebilecek bir kafeterya, kütüphane, bazen bir etkinlik alanı bulmak zor değil. Turizm bölümü öğrencileri için kampüs içindeki uygulama otelinde staj yapma imkânı bile var, bu da bazı bölümlerde teoriyle pratiğin aynı yerleşkede buluşabildiğini gösteriyor. Kampüs geniş ve yeşil bir alan izlenimi veriyor; ders çıkışı bir süre yürüyüp oturacak yer bulmak zor olmuyor.

Arkadaş edinme meselesine gelince, ilk yakınlaşma genelde yurtta ya da aynı servisi paylaştığın kişilerle kuruluyor. Her gün aynı saatte aynı otobüse binmek, istemeden de olsa bir tanışıklık yaratıyor. Bölüm içi kaynaşma da klasik üniversite şehirlerinden farklı değil, aynı sınıfta, aynı kantinde geçen zaman işini görüyor. Balıkesir'in farklı ilçelerinden ve farklı şehirlerden gelenler bir arada olduğu için, memleket hasreti biraz da olsa benzer geçmişten gelen insanlarla paylaşılıyor.

Boş vaktin nasıl geçtiği kişiye göre değişiyor. Kampüste kalmayı tercih edenler için yeşil alanlarda oturmak, arkadaşlarla oyun oynamak ya da kulüp etkinliklerine katılmak bir seçenek. Merkeze inmeyi tercih edenler için günün geri kalanı otobüsle şehre inip orada geçiyor; ama bu, her gün tekrarlanan bir alışkanlık olmaktan çok, haftanın belirli günlerine denk gelen bir plan gibi işliyor. Çünkü her seferinde şehre inip kampüse dönmek zaman alıyor, günün ritmi genelde önceden ayarlanıyor.

Kışın kampüste geçirilen gün ile kıyıda büyümüş birinin alıştığı kış arasında fark var. Merkezde ve kampüste hava daha soğuk, sabahlar donlu geçebiliyor; bu da servise binerken kalın giyinmeyi, bazı sabahlar erken çıkmayı gerektiriyor. Kıyı ilçelerinden gelen ya da oraya alışkın biri için bu fark ilk kışta biraz şaşırtıcı olabilir, ama bir dönem sonra otobüs saatine, hava durumuna göre plan yapmak diğer her şey gibi günlük hayatın bir parçası hâline geliyor.

Genel olarak burada öğrenci olmak, şehrin göbeğinde her an hareketli bir sokak hayatına karışmaktan çok, kendi düzenini kuran, kampüs merkezli bir yaşam kurmak demek. Sosyal hayat kampüsün içinde de dışında da var, ama ikisi arasında geçiş bir yolculuk gerektiriyor. Bu da zamanı daha planlı kullanmayı öğretiyor.