Balıkesir'e "üniversite şehri" dediğinde aslında tek bir yeri değil, birkaç ayrı yeri kastetmiş olursun. İlde iki devlet üniversitesi var: merkezdeki Balıkesir Üniversitesi ve Bandırma'daki Bandırma Onyedi Eylül Üniversitesi. Üstüne Gönen, Manyas, Erdek gibi ilçelerde de yüksekokullar var. Yani "Balıkesir'de okumak" herkes için aynı deneyim değil. Bandırma'da okuyan birinin günlük hayatı, merkezde okuyanınkinden epey farklı işler — ayrı bir kasaba ritmi, ayrı bir çevre. Burada anlatılan merkezdeki BAÜN deneyimi, ama tercih yaparken hangi şehre, hangi kampüse yerleştiğini bilmek önemli. "Balıkesir'e gitmek" tek cümleyle özetlenecek kadar tek parça bir şey değil.

Merkezin kendisi, yani Altıeylül ve Karesi'nin oluşturduğu kentsel alan, büyük ama dağınık bir ilin göbeğinde duran, kendi içinde yerleşik bir Anadolu kenti. Balıkesir, Anadolu'da Türkler tarafından kurulmuş az sayıda kentten biriymiş; kökeni 13. yüzyıla, Karesi Bey dönemine kadar gidiyormuş. Bu kadar eski bir yerleşim geçmişi olan yerlerde nüfus genelde kendi içine yerleşmiş, yeni geleni hemen fark eden ama hemen yadırgamayan bir doku oluşturur. Balıkesir'de de benzer bir hava var: şehir büyük şehirlerin kalabalık, birbirini tanımayan karmaşasından çok, kendi ritmini bilen, orta ölçekli bir Anadolu kenti gibi hissettiriyor.

Bunun öğrenci için iki ucu var. Bir yanda şehir merkezi sana tamamen yabancı gelmiyor — yıllardır burada bir üniversite var, öğrenci nüfusu şehrin gündelik manzarasının parçası. Diğer yanda İstanbul, İzmir gibi şehirlerin alışılmış kalabalık-anonim havasını burada bulamıyorsun. Esnafla, komşuyla, ev sahibiyle kurduğun ilişki daha kişisel ilerliyor; kimse seni kalabalığın içinde kaybolmuş biri gibi görmüyor, ama bu bazen fazla "görünür" hissetmek anlamına da gelebiliyor.

İletişim tarafında ciddi bir engel yok. Şehir farklı illerden gelen öğrencilere yabancı değil, çünkü iki üniversite yıllardır bu nüfusu şehre çekiyor. Yerel ağız ve gündelik alışkanlıklar elbette kendine has, ama bu, Türkiye'nin başka bir Anadolu kentinden gelenin çok zorlanacağı bir fark değil. Büyük bir metropolden gelen biri için ilk haftalarda hissedilen şey daha çok "temponun değişmesi" oluyor; insan ilişkilerinin yavaş ama samimi ilerlemesi, kalabalığın azalması. Buna alışmak genelde uzun sürmüyor, çünkü şehir kapalı ya da dışlayıcı bir yer değil, sadece daha sakin bir yer.