Bakü'de gündelik hayatın ilk haftalarda seni şaşırtan tarafı, aslında hiçbir yerde önceden okumadığın küçük ayrıntılarda saklı. Telefonunun saatine baktığında Türkiye'den bir saat ileride olduğunu fark ettiğin an, çoğu öğrencinin başına gelen ilk "buradasın" hissi oluyor; alışkanlık hâline gelmesi birkaç gün sürüyor, sonra saat farkını unutup ailenle aramalarında "bir saat sonra ararım" hesabını otomatik yapar hâle geliyorsun. Cüzdanında da artık lira değil Manat var — market kasasında, dolmuşta, kantinde ödeme yaparken zihnin bir süre eski para birimiyle yeni birim arasında gidip geliyor, sonra bu da sıradanlaşıyor. Bu küçük farklar aslında şunu hatırlatıyor: buraya "Türkiye'nin bir başka şehri" gibi gelmiyorsun, ayrı bir ülkeye, kendi parası, kendi saatiyle işleyen bir başkente geliyorsun.

Kışın Bakü'de dışarı çıkarken mont kadar önemli bir şey daha var: rüzgâr. Bulvar boyunca yürürken ya da metro çıkışında birkaç adım beklerken, özellikle soğuk aylarda üzerine çöken o kesik kesik esen rüzgârı hemen fark ediyorsun; ince bir mont bazen yetmiyor, kulaklık ya da bere neredeyse gerekli hâle geliyor. Bu rüzgâr havanın soğukluğundan bağımsız bir şey — güneşli ama rüzgârlı bir günde bile üşütüyor seni. Yaz aylarında ise aynı rüzgâr artık can sıkıcı değil, tam tersine serinletici bir arkadaş oluyor; sıcak günlerde bulvarda oturup o esintiyi beklemek küçük bir alışkanlık hâline geliyor.

Günün geri kalanında hayat, ders-yemek-ders-eve dönüş ritmiyle akıyor ama bu ritme eşlik eden ses biraz farklı; etrafında konuşulan dil Türkçeye çok yakın olduğu için kulağın kısa sürede alışıyor, market fişindeki yazıları, otobüs duraklarındaki tabelaları okurken harflerin tanıdık gelmesi işini kolaylaştırıyor. Bu yakınlık günlük derdini büyük ölçüde hafifletiyor, ama yine de zaman zaman bir kelimenin anlamını tahmin etmen ya da karşındakine tekrar ettirmen gereken anlar oluyor — yani "hiç yabancılık çekmeyeceğim" beklentisiyle değil, "çoğu zaman rahat, bazen küçük bir çabayla" beklentisiyle gelmek gerçeğe daha yakın.