Bakü'de öğrenci olmanın ilk dersi aslında kayıt masasında başlıyor: buraya "Türkiye'nin uzantısı" gibi gelirsen, ilk haftalarda küçük bir şaşkınlık yaşıyorsun. Ayrı bir devlet var, ayrı bir bürokrasi işliyor — 90 günü aşan her kalış için Devlet Göç Servisi'ne kayıt, öğrenim süresi için geçici oturma izni gerekiyor ve bu işlemler Türkiye'deki bir temsilcilikten değil, doğrudan burada, yerinde yürüyor. Yani üniversiteye kayıt olmak tek başına yeterli değil; evrak işini de öğrenci hayatının bir parçası olarak kabul etmen gerekiyor. Bunun yanına bir de denklik sorusu ekleniyor — okuyacağın kurumun ve programın YÖK nezdindeki güncel durumunu kendi adına, kayıt öncesinde teyit etmen isteniyor; bu, "zaten hallolur" diye bırakılacak bir ayrıntı değil, gideceğin bölüme özel bakılması gereken bir konu.

Bu bürokratik girişi geçtikten sonra gündelik ritim daha tanıdık bir öğrenci hayatına dönüşüyor. Sıradan bir gün genelde derse gitmek, arada bir yerde oturup çay içmek, akşamüstü arkadaşlarla buluşmak gibi bildik bir akışla geçiyor; farkı yaratan, bunun hangi sokakta, hangi meydanda geçtiği. Dil yakınlığı sayesinde arkadaş edinmekte büyük bir zorluk yaşanmıyor — Azerice ile Türkçe arasındaki yakınlık, ilk günlerdeki en büyük korkulardan birini kısa sürede eritiyor; yine de resmî yazışmalarda ya da bazı derslerde karşına çıkan Azerice-Rusça karışımı ilk başta biraz yabancı gelebiliyor. Kampüs hayatı, büyük bir devlet üniversitesinin doğal ritmiyle ilerliyor: dersler, kütüphane, koridor sohbetleri, dönem içi yoğunlaşan sınav telaşı. Boş saatlerde bir kafede oturup ders çalışmak ya da arkadaşlarla vakit geçirmek gündelik alışkanlıklardan biri.

Yeni gelenler için en rahatlatıcı şey, çevrede yalnız olmadıklarını hissetmeleri; benzer yoldan geçen başka Türk öğrencilerle karşılaşmak, ilk haftaların yalnızlığını azaltıyor. Ama bu iki ülkenin birbirinin aynısı olduğu anlamına gelmiyor — gündelik hayatta bir sürü küçük detay ("burada da aynı" diye baştan varsaydığın şeyler) aslında farklı işliyor ve bunu fark etmek biraz zaman alıyor. Çoğu öğrenci bu uyum sürecini zorlanmadan atlatıyor; asıl emek gerektiren kısım kültürel alışkanlıklardan çok, oturma izni ve denklik gibi resmi işlerin takibini aksatmadan sürdürmek oluyor.