Bakü'de havayı asıl belirleyen sıcaklık değil rüzgâr. Şehir yıl boyu kuzeyden esen Hazri ile güneyden esen Gilavar'ın arasında kalıyor, yerliler burayı boşuna "Rüzgârlar Şehri" diye anmıyor. İlk haftalarda seni şaşırtan da genelde bu oluyor: gökyüzü açık, güneş var ama sokakta yürürken ceketinin içine giren o keskin esinti yüzünden hava olduğundan çok daha soğuk hissettiriyor. Bahar-yaz aylarında bile bulvar kenarında rüzgâr yeterince sert; ince bir mont ya da rüzgârlık, dolaptan hiç eksik olmayan bir parça hâline geliyor.

Yaz kuru ve sıcak geçiyor, ama nem düşük olduğu için bunaltıcı bir ağırlık hissetmiyorsun; buna karşılık Abşeron'un kurak karakterinden ötürü yağmur bekleyen biri hayal kırıklığına uğrayabilir — burası yeşilliğini bol yağıştan değil, bulvar ve parklara yapılan bakımdan alan bir şehir. Kış ise sert dondurucu soğuktan çok, o karakteristik rüzgârın etkisiyle iliklere işleyen bir serinlik olarak yaşanıyor; kalın kaban kadar rüzgâr geçirmeyen bir dış katman da işine yarıyor. Kar yağışı beklenmedik bir sürpriz olabiliyor ama kalıcı bir kış görüntüsünden çok ara sıra görünen bir hal.

Kampüse gidiş-geliş açısından iklim büyük bir engel çıkarmıyor; yürüyüş yolunu asıl zorlaştıran soğuk değil, doğrudan yüzüne çarpan rüzgâr — özellikle deniz kenarına yakın güzergâhlarda bunu hissediyorsun. Dışarıda vakit geçirmenin en keyifli dönemi ilkbahar ile erken sonbahar; hava ne yazın kavurucu kurusunu ne kışın rüzgârlı soğuğunu taşıyor, bulvarda yürümek ya da açık havada oturmak bu aylarda çok daha rahat.