Aksaray'da gün, büyükşehir temposundan farklı işliyor. Sabah kalkıp derse gitmek, öğleden sonra bir kahve içip yurda ya da eve dönmek — günün akışı büyük ölçüde bundan ibaret, bunu bozacak bir kalabalık ya da sıkışıklık pek yok. İlk haftalarda bunu fark eden öğrenci, kısa süre içinde bunun bir eksiklik değil bir rahatlık olduğunu düşünmeye başlıyor: günü planlamak kolay, "bugün nereye, nasıl gitsem" diye kafa yormak gerekmiyor.

Merkez, öğle saatlerinde ve hafta içi akşamüstü canlanan ama gece geç saatlere kadar hareketli kalmayan bir yer. Ders çıkışı arkadaşlarla merkeze inip bir şeyler içmek, biraz yürüyüp geri dönmek yaygın bir alışkanlık; ama gece hayatı arayan biri için Aksaray'ın sunduğu bu değil. Hafta sonları da benzer bir sakinlik hâkim — cumartesi öğleden sonrası merkez biraz daha kalabalıklaşsa da, pazar günleri şehir kendi haline dönüyor. Bu bazıları için "hafta sonu ne yapacağım" sorusunu gündeme getirebiliyor, bazıları içinse ders çalışmaya, kendine vakit ayırmaya elverişli bir sessizlik anlamına geliyor.

Günlük ihtiyaçlar konusunda şehir küçük ölçekli olmanın kolaylığını sunuyor: markete gitmek, bir işi halletmek uzun sürmüyor, her şey birbirine yakın. Yeni gelen biri için bu, ilk haftalarda şehri çözmeyi hızlandıran bir şey — nereye gideceğini öğrenmek için çok vakit harcamıyorsun.

Bu sakinlikten çıkıp nefes almak isteyenler için şehrin hemen dışında, bozkırın ortasında beklenmedik bir yeşillik var: derin bir vadinin tabanında, çevredeki kuru araziye tezat oluşturan gölgeli, sulak bir koridor uzanıyor. Hafta sonu birkaç saatliğine oraya gidip yürümek, şehirdeki rutini kırmak için başvurulan bir seçenek — Aksaray'da yaşamanın günlük temposunu değiştiren küçük ama önemli bir ayrıntı.

Genel olarak şehir öğrenciyi yormuyor, çünkü zaten hızlı bir tempo dayatmıyor. Ama bu sakinlik, sürekli bir şeyler olan, kalabalık bir şehir hayatı arayan biri için bir süre sonra durağan gelebilir. Aksaray'daki gündelik yaşamın karakteri, öğrencinin buna nasıl baktığına göre ya huzurlu ya da monoton hissettiriyor.