Aksaray Üniversitesi'nde bir gün genelde kampüsün şehir merkezinin biraz dışında, yol üzerinde olmasıyla şekilleniyor. Sabah kampüse gitmek yürüyerek halledilebilecek bir mesafe değil; merkeze de otogara da belli bir uzaklık var, dolayısıyla gün toplu taşımaya bağlı bir rutinle başlıyor. Bu, ilk haftalarda biraz plan yapmayı gerektiren bir ayrıntı — hangi saatte çıkarsan derse yetişirsin, akşam hangi saatten sonra şehre inmek zorlaşır gibi şeyleri öğrenmek zaman alıyor. Ama bir kere bu ritme oturunca, gidiş-dönüş günün doğal bir parçası haline geliyor; bir süre sonra saatler ezbere biliniyor ve iş otomatikleşiyor.

Ders çıkışı senaryosu da buna göre şekilleniyor: bazı günler kampüste kalıp arkadaşlarla vakit geçirmek daha mantıklı, çünkü şehir merkezine inip akşam tekrar dönmek bir plan gerektiriyor. Bu yüzden kampüs içi sosyal hayat — kantinde oturmak, ders aralarında buluşmak, gruplarla proje çalışmak — burada okuyan öğrencinin gündelik hayatının merkezinde yer alıyor. Şehir dışından gelen biri için bu durum bir avantaja da dönüşebiliyor: kampüs kendi içinde yeterince vakit geçirilebilecek bir alan olduğu için, ulaşımı bekleyip gün kaybetmek yerine kampüste sosyalleşmek öne çıkıyor.

Arkadaş edinme konusunda, farklı şehirlerden gelen öğrenci sayısının azımsanmayacak ölçüde olması işleri kolaylaştırıyor; sınıf arkadaşlığı, yurt ya da ev arkadaşlığı üzerinden tanışıklıklar hızlı kuruluyor, çünkü şehir küçük olduğu için sosyal çevre de nispeten hızlı şekilleniyor. İlk dönemden sonra tanıdık yüzlerle karşılaşmak normalleşiyor — bu da yalnızlık hissini azaltan bir şey.

Hafta içi günler ağırlıklı olarak ders, kampüs ve birkaç yakın arkadaşla geçen zaman etrafında dönüyor; hafta sonu ise şehir merkezine inip gezinmek, bir kafede oturmak ya da arkadaşlarla bir araya gelmek gündeme geliyor. Şehrin temposu düşük olduğu için akşamlar de sakin geçiyor, büyük şehirlerdeki gibi sürekli bir "bir yerlere yetişme" hissi yok — bu bazı öğrenciler için rahatlatıcı, bazıları için ise ilk başta biraz durağan hissettirebiliyor.

Genel olarak buradaki öğrencilik deneyimi, kampüsün kendi içinde bir yaşam alanı oluşturduğu, şehirle ilişkinin ise daha çok hafta sonlarına ve belirli günlere sıkıştığı bir düzen etrafında şekilleniyor. Şehrin taşıdığı tarihi doku ya da güçlü yol-kavşağı kimliği gündelik öğrenci rutinini değil, daha çok hafta sonu gezme planlarını renklendiren bir arka plan gibi duruyor.