Aksaray küçük-orta ölçekli bir il merkezi, ve bunu şehre gelen bir öğrenci gündelik hayatta en çok hisseden şeylerden biri oluyor. Kalabalık bir metropolün anonimliği yok burada; esnaf, komşu, dolmuşçu zamanla tanıdık yüzlere dönüşüyor. Bazı öğrenciler için bu rahatlatıcı bir şey — herkesin birbirini az çok tanıdığı bir ortamda kaybolmak zor. Büyükşehirden gelenler için ise ilk haftalarda biraz fazla göze batıyormuş hissi doğabiliyor.

Şehrin nüfus yapısı büyük ölçüde yerleşik ve geleneksel bir karakter taşıyor. Bunun arkasında ilginç bir idari geçmiş var: Aksaray uzun süre Konya'ya bağlı bir sancakmış, 1920'de ayrı bir vilayet olmuş, 1933'te bu statüyü kaybedip Niğde'ye bağlı bir ilçeye dönüşmüş, 1989'da ise yeniden il statüsüne kavuşmuş. Bu iniş çıkış, şehrin hem köklü bir geçmişi olan hem de il kimliği nispeten yakın zamanda tazelenmiş bir yer olarak hissedilmesine yol açıyor. Öğrenci için bunun somut karşılığı şu: şehir merkezi büyük ve eski bir kent merkezinin bütün katmanlarını taşımıyor; daha çok orta ölçekli, kendi içine dönük, tanıdık bir il merkezi havası veriyor.

Buraya gelen öğrenci, yerel halkın öğrenciye tamamen yabancı olmadığını ama İstanbul, Ankara ya da İzmir gibi şehirlerdeki "öğrenci şehri" refleksinin de burada oturmadığını fark ediyor. Aksaray Üniversitesi'nin şehirle bağı zamanla gelişen bir şey; üniversite, şehrin gündelik hayatına yavaş yavaş karışmış bir aktör gibi duruyor — bazı üniversite şehirlerindeki gibi bütün şehrin öğrenci ekseninde döndüğü bir yapı yok. Yani öğrenci, şehirde "asıl sahip" hissi vermeyen ama kendine yer açabildiği bir ortamda yaşıyor.

Genel olarak nüfus geleneksel değerlere bağlı, mesafeli değil ama tanıdıklık üzerinden ilerleyen bir yapı sergiliyor. Farklı bir kültürel ortamdan gelen öğrenciler için ilk uyum süreci genelde büyük bir sorun çıkarmıyor; esnafla, ev sahibiyle, sınıf arkadaşlarıyla ilişki kurmak zor değil deniyor — ama bu gözlem kişiden kişiye değişebilir. Şehrin dini ve kültürel dokusu güçlü bir yerel kimlik taşıyor; bu, günlük hayatta kentin genel temposunda, tatil günlerinde, sosyal davranış kalıplarında kendini gösteriyor. Büyük şehirlerin daha çeşitli ve hızlı sosyal ortamından gelen biri için buna alışmak biraz zaman isteyebilir.

Sonuçta Aksaray'da demografik yapı ne tamamen kapalı ne de kozmopolit bir görünüm sunuyor; orta ölçekli, yerleşik, gelenekle bugünü bir arada taşıyan bir nüfus var. Öğrenci burada kendini yabancı hissetmiyor ama şehrin ritmine uyum sağlamak, büyük bir metropole göre farklı bir sosyal beceri gerektiriyor — daha yavaş, daha tanıdıklık üzerinden ilerleyen bir beceri.