Aksaray'a ilk gelen öğrencinin iklimle ilgili en çok konuştuğu şey aslında sıcaklık değil, havanın kuruluğu. Şehir yarı karasal bir iklim kuşağında; yazın da kışın da nem düşük, bu da hem sıcağı hem soğuğu farklı hissettiriyor. Yazın güneş altında terleme daha az oluyor ama gölgeye girince de hemen rahatlıyorsun; kışın soğuk, nemli soğuğun aksine kuru ve keskin bir soğuk. "Nemli soğuk" bekleyen biri için ilk kış biraz farklı geçebilir.

Kış aylarında sabah erkenden kampüse çıkmak gerçek bir alışkanlık gerektiriyor — hava açık olsa da rüzgâr güçlü esebiliyor, o yüzden kalın mont, bere, eldiven burada süs değil zorunluluk. Kar her kış görülmüyor ama soğuğun sertliği kalıcı; ilk gelenleri asıl şaşırtan da bu oluyor — "kar yağmıyor ama neden bu kadar üşüyorum" hissi. Şehrin doğusunda ovadan yükselen Hasan Dağı'nın silüeti kışın bambaşka bir hal alıyor; rüzgâra açık yamaçlar zaman zaman buz tutuyor, uzaktan bakıldığında dağın üstü beyazlaşıyor. Sabah derse giderken yol kenarından fark edilen bu detay, kışın geldiğinin en net işaretlerinden biri.

Yaz ise tam tersi bir tablo çiziyor: sıcak ve kurak, yağış neredeyse kesiliyor, gökyüzü genelde açık ve geniş. Bölge zaten yağışın en az düştüğü alanlardan biri olduğu için yaz ayları susuz bir bozkır havasında geçiyor; öğrenciye çıkardığı pratik ders de şu — yağmurluk taşımaya gerek yok ama güneş kremi şart. Yağış asıl kış ve ilkbaharda yoğunlaşıyor; bu yüzden ilkbahar hem daha yeşil hem de dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem — ne kışın kuru soğuğu var ne yazın yakıcı güneşi.

Şehrin biraz dışına, Güzelyurt ya da Ihlara tarafına gidildiğinde rakım belirgin şekilde yükseliyor, bu da o bölgelerin merkeze göre daha serin kalması demek; yazın bunaltıcı bir gün geçiren biri için oraya kısa bir kaçamak fark yaratabiliyor. Genel olarak hava insanı çok fazla üzerine almıyor ama dört mevsimi net biçimde yaşatıyor — kışın kalın giyinmeyi, yazın güneşten korunmayı öğreten, mevsim geçişlerinde dışarıda olmanın en tatlı olduğu bir ritim sunuyor.