Kampüs merkez ilçenin içinde olduğu için günlük ulaşım aslında basit: yürüme mesafesi veya kısa bir dolmuş yolculuğu. Sabah derse gitmek büyük şehirlerdeki gibi uzun bir aktarma meselesi değil; yurt ya da ev neredeyse, kampüse gidiş genelde on-on beş dakikalık bir mesele olarak yaşanıyor. Bu da günü ulaşımda harcamak yerine derse, kütüphaneye ya da arkadaşlarla vakit geçirmeye ayırma imkânı demek.

Şehir içinde asıl taşıyıcı dolmuşlar ve minibüsler. Özel araç olmadan da günlük hayatın aksamadığı bir düzen var; merkezde bir işin olduğunda ya da kampüsten şehre inip bir şeyler halletmen gerektiğinde bu hatlar yeterli oluyor. Şehir küçük olduğu için yürüyerek de birçok yere ulaşmak mümkün, özellikle merkezde oturanlar için bu bir avantaj.

Ağrı'nın kendine has bir ulaşım gerçeği var: kentin göbeğinden E-80 gibi uluslararası bir karayolu geçiyor ve bu yol Ağrı'yı Gürbulak üzerinden İran'a bağlıyor. Bunun günlük hayattaki karşılığı basit ama gerçek — şehirlerarası ana yol üzerinde TIR trafiğinin sık görülmesi, buranın sadece bir taşra şehri değil, aynı zamanda transit bir güzergâh üzerinde olduğunu hissettiriyor. Sana doğrudan bir sorun çıkarmıyor bu ama şehrin neden bu kadar hareketli bir ana cadde trafiğine sahip olduğunu açıklıyor.

Şehirlerarası ulaşımda otobüs esas taşıyıcı. Havayolu da bir seçenek — Ağrı'nın kendi havalimanı var ve İstanbul, Ankara gibi büyük şehirlerle karşılıklı tarifeli seferler mevcut; bu, özellikle tatil dönüşleri ya da ailesiyle sık görüşmek isteyenler için önemli bir kolaylık. Havalimanının adı da dikkat çekici bir ayrıntı: Ahmed-i Hani — şehrin kültürel hafızasına dair bir isim, gündelik hayatta sürekli karşılaştığın bir çapa.

Demiryolu konusunda net bir gerçek var: Ağrı'da tren yok. Sana "Doğu Ekspresi'yle şehir değiştirme" gibi bir seçenek sunulmuyor; il sınırları içinde hiçbir demiryolu hattı bulunmuyor ve en yakın istasyon bile il dışında kalıyor. Yani şehirlerarası ulaşım büyük ölçüde karayolu ve sınırlı sayıda uçak seferine dayanıyor; bunu planlama yaparken baştan hesaba katman gerekiyor.

Merkez dışına, özellikle Doğubayazıt yönüne yapılacak bir yolculuk ise şehir içi hareketlilikten tamamen farklı bir mesele. Bu, günlük bir ulaşım rutini değil, ayrı bir seyahat planı gerektiren bir yolculuk; kaynaklara göre süresi konusunda net bir birlik yok, kimi zaman kısa kimi zaman daha uzun bir yol olarak anlatılıyor. Bunu "hafta içi ders arası atlanabilecek bir mesafe" olarak değil, hafta sonu ya da tatil günlerine bırakılacak ayrı bir çıkış olarak düşünmek gerekiyor.

Gece ulaşımı konusunda şehir küçük olduğu için beklenti de ona göre şekilleniyor: büyük şehirlerdeki gibi yoğun bir gece taşımacılığı yok, ama merkezdeki günlük hayatın büyük kısmı zaten erken saatlerde toparlanıyor. Bu yüzden gece geç saatte uzun bir ulaşım ihtiyacı pek gündeme girmiyor.