Ağrı'da öğrenci olmanın günlük ritmi, tahmin edilenden biraz farklı işliyor: çünkü Ağrı İbrahim Çeçen Üniversitesi tek bir kampüsten ibaret değil, fakülte ve yüksekokullarıyla ilçelere yayılmış bir ağ. Merkezdeki ana yerleşkenin dışında Patnos'ta, Doğubayazıt'ta, Eleşkirt'te ayrı fakülteler bulunuyor; bu yüzden "Ağrı'da okumak" herkes için aynı sahneyi kurmuyor. Merkezdeki bir bölüme kayıtlı öğrencinin günü ile Patnos'taki mühendislik biriminde okuyan ya da Doğubayazıt'taki fakültede ders gören birinin günü birbirinden hayli ayrı geçebiliyor — arkadaş çevresi, alışkanlıklar, hatta şehirle kurulan ilişki bulunulan ilçeye göre şekilleniyor. Bu, tercih sürecinde göz ardı edilmemesi gereken bir ayrıntı: kayıt olunan bölümün hangi yerleşkede olduğu, dört yılın nerede geçeceğini büyük ölçüde belirliyor.

Merkezdeki ana kampüste okuyanlar için gün, sabah kampüse gidiş ve öğleden sonra derslerin ardından şehre inişle şekilleniyor. İlk haftalarda en çok konuşulan konu genellikle aynı: kimin hangi memleketten geldiği, kimin hangi yurtta ya da evde kaldığı hızla öğreniliyor, çünkü şehir küçük ve üniversiteli nüfus da kendi içinde birbirini tanıyan bir çevre oluşturuyor. Bu yüzden arkadaş edinmek zor değil; sınıf içindeki tanışıklık kısa sürede sınıf dışına taşınıyor, aynı yurtta ya da aynı apartmanda kalanlar doğal olarak bir araya geliyor.

Sıradan bir gün, derslerin ardından bir grup arkadaşla çay içmeye gitmek, hafta içi akşamları evde ya da yurtta sohbetle geçirmek, hafta sonu ise merkezde birkaç saatliğine gezinmekle geçiyor. Büyük şehirlerdeki gibi yoğun bir sosyal takvim beklemeden gelmek gerekiyor; üniversitenin öğrenci toplulukları ve etkinlikleri var ama bunların ne kadar aktif işlediği, hangi bölümde ne sıklıkta buluşma yapıldığı öğrenciden öğrenciye, döneme göre değişiyor — net bir genelleme yapmak yerine, kendi bölümündeki topluluk kültürünü ilk dönem içinde keşfetmek daha gerçekçi bir beklenti.

Kampüs hayatının en belirleyici tarafı belki de bu: Ağrı'da öğrencilik, kalabalık bir üniversite şehrinin anonim akışından çok, küçük bir çevrenin içinde birbirini tanıyarak geçen bir dönem. Bu durum bazı öğrenciler için rahatlatıcı, çünkü yalnızlık hissetmeden hızlıca bir aidiyet kuruluyor; bazıları içinse dört yıl boyunca aynı çevrede kalmanın getirdiği bir tekdüzelik hissi yaratabiliyor. Hangi ilçedeki fakülteye kayıt olunduğu, bu deneyimin nasıl şekilleneceğini baştan biraz belirliyor — bu yüzden tercih öncesi bölümün hangi yerleşkede olduğunu bilmek, üniversiteye başlamadan önce zihinde daha gerçekçi bir resim oluşturuyor.