Zonguldak'ta öğrencilik dediğin an aslında hangi fakültede olduğuna bağlı çok farklı bir gündelik hayat çıkıyor karşına. ZBEÜ'nün onlarca yıla yayılan bir birikimi var ama bu birikim tek bir yerleşkede toplanmış değil; öğrenciler bölümlerine göre şehrin farklı noktalarına, bazen farklı ilçelerine dağılmış durumda. Mühendislik okuyan biriyle Turizm ya da Eğitim Fakültesi'nde okuyan biri günlük rutinini çoğu zaman aynı sokaklarda geçirmiyor — biri merkezde bir kampüse gidip geliyorken, diğeri Ereğli'ye özgü bir yerleşkede kendi çevresini oluşturuyor. Bu, ilk başta biraz kafa karıştırıcı gelebilir: "arkadaşım nerede okuyor, ben nerede okuyorum" sorusu burada gerçek bir coğrafi anlam taşıyor. Kampüsler arası bu ayrışma, öğrenci topluluğunun tek bir merkez etrafında yoğunlaşan büyük şehir üniversitelerindeki gibi homojen bir kütle olmasını biraz zorlaştırıyor; arkadaş çevresi genellikle kendi fakültenin, kendi yerleşkenin etrafında şekilleniyor.

Buna rağmen sıradan bir günün akışı çoğu kişi için benzer bir ritme oturuyor: sabah dersle başlayan gün, öğle arasında kampüs çevresindeki kantin veya kafelerde geçen kısa bir soluklanma, öğleden sonra dersler biterse merkeze inip biraz gezinme, akşam ise ya yurda ya eve dönüş. Zonguldak küçük ölçekli bir şehir olduğu için bu rutin abartılı bir yorgunluğa dönüşmüyor; günün büyük kısmı kampüs-ev arasında akıp gidiyor ve bu basitlik, ilk yıl adaptasyonunu kolaylaştıran bir tarafa da dönüşüyor.

Arkadaşlık kurmak konusunda ortak gözlem, gruplaşmanın kendi fakülte veya bölüm içinde daha hızlı gerçekleştiği yönünde. Üniversitenin bünyesinde çok sayıda öğrenci topluluğu bulunuyor ve bu topluluklar, farklı kampüslerdeki öğrencilerin birbirini tanıyabileceği nadir ortak zeminlerden biri oluyor — bir spor kulübü, bir kültür topluluğu ya da bir etkinlik ekibi, aksi hâlde birbirinden coğrafi olarak ayrı kalan öğrencileri bir araya getirebiliyor. Bu yüzden topluluk hayatına girmek, sadece sosyalleşmek için değil, şehrin farklı köşelerindeki öğrenci hayatını görebilmek için de işe yarıyor.

Vakit geçirme alışkanlığı da bu dağınık yapıyla birlikte şekilleniyor: kampüs çevresinde kısa süreli buluşmalar, ders arası oturmalar yaygın, ama gerçek "çıkma" ihtiyacı genellikle merkeze inmekle karşılanıyor. Hafta içi kampüs etrafında geçen sınırlı sosyal hayat, hafta sonu merkeze doğru bir hareketlenmeye dönüşüyor; bu da haftayı doğal olarak iki ayrı ritme bölüyor — kampüs günleri ve şehir günleri.

Genel olarak burada öğrenci olmak, kalabalık bir kampüs kültürünün içinde kaybolmak değil, daha küçük ve daha belirgin çevrelerin içinde yer edinmek anlamına geliyor. Bu bazıları için daha sakin ve tanıdık bir deneyim yaratırken, büyük ve tek merkezli bir kampüs hayatı bekleyenler için ilk aylarda biraz alışma süreci gerektirebiliyor.