Zonguldak'a ilk adım attığında kafanda "Karadeniz ili" başlığı altında oturttuğun resim hızla dağılır. Çay bahçeleri, yayla havası, sakin kıyı kasabası beklentisiyle gelenler şehir merkezine girdiği ilk dakikalarda bunun o tarz bir yer olmadığını fark eder. Burası köklerini yüzyıllar öncesine değil, kömüre dayandıran, kendi ölçeğinde genç ve sanayi kimliğiyle şekillenmiş bir kent. Sokaklarda, binalarda, havada bir "yerleşke kurulmuş" hissi var — yumuşak bir kıyı kasabası atmosferinden çok, işiyle büyümüş bir şehrin sertliği.

Bu ilk düzeltmenin arkasından hemen ikincisi gelir: topografya. Şehre girerken yollar düz uzamaz, birden yukarı kıvrılır. Merkezde yürürken karşına dik yokuşlar, merdivenli sokaklar çıkar; birçok kişi ilk haftalarda "bu şehirde her yer ya çıkıyor ya iniyor" cümlesini kurar. Bavulla merdiven çıkmak, ilk taşınma günü fena hâlde hatırlanan bir ayrıntı olur ama zamanla bu yokuşlu doku şehrin sıradan bir parçası hâline gelir, insan alışır.

Kampüs konusunda da beklenti genelde tersine döner. "Üniversite şehrin dışında, tepede bir yerde olur" varsayımıyla gelirsin; Zonguldak Bülent Ecevit Üniversitesi'nin Farabi Kampüsü ise şehirle ve denizle iç içe bir konumda karşılar seni. İlk kez kampüse gidip denizi bu kadar yakında görmek, "demek şehir üniversitesiymiş" dedirten küçük ama etkili bir şaşırma anıdır.

Ulaşım tarafında da ilk hafta insanı ters köşeye yatıran bir paradoks var. Küçük bir il olduğu için dış dünyaya kapalı, ulaşımı zor bir yer beklersin; oysa şehrin havalimanından yurt dışına, özellikle Almanya yönüne uçuşların olduğunu öğrenmek beklenmedik bir bilgi olur. Aynı anda Ankara'ya trenle gitmenin saatler süren, ağır ve nostaljik bir yolculuk olduğunu fark etmek de bu şehrin ulaşımda hem "bağlantılı" hem "yavaş" iki farklı yüzünü aynı anda gösterdiğini hissettirir.

Bütün bunlar üst üste bindiğinde ilk izlenim genellikle şaşırtıcı ama güven verici bir yöne evrilir: şehir gösterişli değil, ama kendi kendine yeten, tanıdık olmayan ama anlaşılır bir düzeni var. İlk günlerde biraz kayboluş hissi normal — hangi yokuş nereye çıkıyor, kampüse hangi yoldan inilir gibi küçük şeyler oturana kadar zaman geçer. Ama bu uyum süreci uzun sürmez; ikinci haftadan sonra artık şehri "tanıyormuş" gibi dolaşmaya başlarsın. Zonguldak'ı ilk hafta boyunca en iyi anlatan kelime muhtemelen "katmanlı" olurdu — deniz, yokuş ve sanayi geçmişinin üst üste bindiği, ilk bakışta değil biraz yürüyünce anlaşılan bir şehir.