Sabah, dersler genelde Munzur Üniversitesi'nin Aktuluk Yerleşkesi'nde başlıyor. Fakülte sayısı altı, buna ek olarak meslek yüksekokulları ve enstitüler var — yani bölüm çeşitliliği bir kasaba üniversitesi izlenimi verecek kadar dar değil, mühendislikten sosyal bilimlere kadar farklı sınıf arkadaşı profilleriyle karşılaşmak mümkün. Kampüsün günlük ritmi ders programına göre şekilleniyor; büyük şehir üniversitelerindeki gibi yoğun bir kulüp-etkinlik takvimi olup olmadığını abartmadan söylemek lazım: sosyal hayatın büyük kısmı kampüsün kendi içinden çok, şehir merkeziyle iç içe şekilleniyor.

Ders çıkışı merkeze inmek günün doğal bir parçası. Yeraltı Çarşısı'nın üstü, Sanat Sokağı, Mameki Parkı ve Seyit Rıza Meydanı gibi noktalar, arkadaşlarla buluşulan, oturulan, zaman geçirilen yerler arasında. Bir öğleden sonra kahve içmek ya da akşamüstü sohbet etmek için gidilecek yer aramak, büyük şehirlerdeki gibi seçenek bolluğuyla değil, birkaç sabit noktanın etrafında dönen bir alışkanlıkla çözülüyor. Bu, bir yandan "nereye gitsek" tartışmasını kısaltıyor, bir yandan aynı mekânlarda sık sık aynı yüzlerle karşılaşmak anlamına geliyor.

Tunceli Müzesi de arada bir uğranılan, misafir geldiğinde götürülen bir durak — ödüllü bir müze olması, şehirde gezip görülecek fazla seçenek olmadığını düşünenler için beklenmedik bir sürpriz oluyor.

Bölüm ve sınıf arkadaşlıkları, çoğu üniversite deneyiminde olduğu gibi zamanla oturuyor; ilk haftaların tanışıklığı, ortak dersler ve proje grupları üzerinden ilerliyor. Kampüs dışındaki sosyal çevrenin ne kadar genişleyeceği büyük ölçüde kişinin kendi çabasına, hangi topluluklara dahil olduğuna bağlı — burada "herkes birbirini tanır" gibi genel geçer bir iddiada bulunmak yerine, her öğrencinin kendi çevresini kurma sürecinin biraz zaman aldığını söylemek daha doğru.

Sıradan bir gün, sabah derse gitmek, öğlen yerleşkede ya da merkezde bir şeyler yemek, akşamüstü birkaç sabit mekândan birinde arkadaşlarla oturmak ve yurda ya da eve dönmek üzerine kuruluyor. Bu döngü, büyük şehirlerin dağınık ve seçenek bombardımanına tutulmuş öğrenci hayatına kıyasla daha sade; kimi bunu tekdüze bulurken kimi de gündelik hayatın karmaşıklaşmamasını rahatlatıcı buluyor.