Tunceli'ye ilk gelen öğrenciyi asıl şaşırtan şey kış değil, yaz oluyor. Doğu şehri deyince akla gelen o donuk, karlı görüntü burada sadece yılın bir parçası; merkezde yaz ayları gerçekten sıcak ve kurak geçiyor, öğleden sonra güneşin altında yürümek zorlaşıyor. Kışın sıcaklık epey düşüyor ve kar yağışı gündelik bir gerçekliğe dönüşüyor — ama burada dikkat edilmesi gereken nokta, aynı ilin kuzeyi ile merkezinin birbirinden oldukça farklı iki iklime sahip olması. Merkezde kış şartları idare edilebilir düzeydeyken, Ovacık ve Pülümür tarafına çıkıldığında soğuk çok daha sert hissediliyor; kalın mont, bere, su geçirmez ayakkabı olmadan o bölgelere gitmek hiç konforlu olmuyor.

Bu iklim farkının öğrenci hayatına en somut yansıması ulaşımda kendini gösteriyor. Kışın belirli dönemlerde kuzeye açılan yüksek geçitler kapanabiliyor, ilkbaharda hava ısınmaya başladığında da bu vadilerde çığ riski gündeme geliyor. Yani "hafta sonu kuzeye bir gezi yapalım" planı, kış ve erken bahar aylarında havaya göre iptal olabiliyor; bunu bilerek hareket etmek gerekiyor. Merkezde günlük hayatı bu kadar keskin durduran bir şey yok, ama kar kapladığında sokakta yürümek, derse gitmek daha meşakkatli hale geliyor — kalın kıyafet ve sağlam ayakkabı burada lüks değil ihtiyaç.

Baharda hava ısınmaya başladığında şehir bambaşka bir hal alıyor; kışın ağırlığından sonra gelen bu dönem, dışarıda vakit geçirmek için en sevilen zaman dilimi oluyor. Yaz ayları da dışarıda olmak için elverişli, ama öğle saatlerinde sıcaktan kaçmak gerekiyor; sabah erken ya da akşamüstü saatleri tercih etmek daha keyifli. Sonbaharda hava yeniden değişken bir karaktere bürünüyor, yağışlar artıyor, kışa geçiş hızlı oluyor — yani dolapta hem yazlık hem kışlık kıyafetin dengeli bulunması, mevsim geçişlerinin ne kadar keskin yaşandığını gösteriyor.