Tunceli'yi bir cümleyle tarif etmek gerekirse, bu bir vadi şehridir — düzlükte değil, iki suyun kavşağında, yamaçlara yaslanarak kurulmuş bir yerleşim. Munzur Çayı kentin içinden akıyor, merkez ilçede Pülümür Çayı'yla birleşiyor ve bu birleşim güneye, vadi boyunca uzanıp gidiyor. Şehrin fiziksel kimliği büyük ölçüde buradan geliyor: dağların arasına sıkışmış, suyun etrafında şekillenmiş, düz bir ovaya değil eğime kurulmuş bir merkez. Yerleşim alanlarının vadi tabanından çok yamaçlarda yoğunlaşmış olması da bu görüntüyü pekiştiriyor — sokaklar arada yokuşlu, evler kademe kademe yükseliyor, şehri yukarıdan bir bakışta görebileceğin nokta az değil.

Bu su-vadi karakteri, Tunceli'yi zihinde "kurak Doğu ili" klişesinden ayıran en belirgin şey; burada gündelik manzara toz toprak bir bozkır değil, akan suyun ve yeşilin sürekli hissedildiği bir çerçeve. Kampüsten çıkıp merkeze inerken ya da bir akşam yürüyüşünde suyun sesini duymak, alışkın olunmayan, zamanla şehri sevdiren küçük bir ayrıntıya dönüşüyor.

Bunun yanında Tunceli'yi tanımlayan başka katmanlar da var: il merkezi büyüklük olarak kasaba ölçeğinde kalıyor, nüfus yoğunluğu ülkede en düşük seviyelerde; eğitime dair güçlü bir yerel imaj var; Alevi inanç geleneği kentin kültürel dokusunun önemli bir parçası; şehre ulaşım yalnızca karayoluyla, kimi zaman feribot aktarmasıyla sağlanıyor; kuzey ilçelerde kış ayları yolları zaman zaman kapatıyor; ve Tunceli Sarımsağı gibi ile özgü, tescilli bir ürün bu toprakların kimliğine bağlı. Bunların her biri şehrin farklı bir yüzünü oluşturuyor, ama Tunceli'yi ilk gördüğünde seni karşılayan şey bunların hiçbiri değil, o vadinin ve suyun kendisi.

Sonuçta ortaya küçük ölçekli, sakin temposu olan, doğayla iç içe ama kalabalık bir kampüs hayatının vaat etmediği bir şehir çıkıyor. Burada dört yıl geçirmek, büyük şehrin hızından çok, dağların arasında akan bir suyun ritmine alışmak demek — bu ritmi seven için rahatlatıcı, hareket ve çeşitlilik arayan için ise zamanla sınırlayıcı hissedilebilecek bir denge.