Tokat'a ilk gelenlerin çoğu şehri "Karadeniz ili" diye duyunca yağmurlu, nemli bir hava bekliyor — oysa buraya varır varmaz bu beklentinin tutmadığını fark ediyor. Tokat denizden uzak, kuzeydeki yükseltilerin arkasında kalan bir iç kesim; kıyının nemli havası buraya pek ulaşmıyor. Ama tam bir İç Anadolu sertliği de değil bu; havası ne kıyı kadar yumuşak ne de doğudaki illerin kışı kadar keskin, ortada bir yerde duruyor. İlk dönem havayı tarif etmekte biraz zorlanıyorsun — "ne Karadeniz ne İç Anadolu" hissi ilk şaşırtan şey oluyor.

Kışın gerçek anlamda soğuk geçtiğini söylemek gerekiyor. Sıcaklıklar günlerce sıfırın altında seyredebiliyor, bazı sabahlar dışarı çıkarken kalın mont, bere, eldiven gerçekten işe yarıyor. Kar yağışı da şehrin gündelik ritmine giren bir şey; sabah kampüse giderken yolların beyaza kesmiş olması buradaki öğrenciler için şaşırtıcı değil, mevsimin doğal bir parçası. Bu yüzden kışlık kıyafet konusunda idareli davranmamak, buraya gelirken bavula gerçekten kalın bir mont ve su geçirmez ayakkabı koymak mantıklı.

İlkbahar geldiğinde hava biraz daha yumuşuyor ama bu geçiş çoğu zaman yağışlı oluyor; bahar aylarında ders çıkışı yanına şemsiye almayı unutan öğrenci en az bir kez ıslanarak yurda ya da eve dönüyor. Yaz ise iddia edilenin aksine hafif değil — özellikle şehrin alçak kesimlerinde havalar oldukça sıcak ve bunaltıcı olabiliyor, yani "Karadeniz'de serin yaz" beklentisiyle gelenler burada da yanılıyor.

Bir de şunu eklemek gerekiyor: Tokat'ın ilçeleri arasında iklim küçük farklar gösteriyor, şehir merkezinde yaşanan hava ilin her yerinde aynı değil. Bu, günlük hayatı doğrudan etkileyen bir şey değil çünkü zamanın büyük kısmı merkezde ve kampüste geçiyor, ama hafta sonu ilçelere gidenler ya da memleketi başka bir ilçe olan arkadaşlarının anlattıklarından, Tokat'ın tek tip bir hava karakterine sahip olmadığını öğreniyorsun.

Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem, sonbaharın ilk yarısı ile ilkbaharın ortası — hava ne dondurucu ne yakıcı olduğunda, kampüs çevresinde ya da merkezde yürüyüş yapmak, ders arası dışarıda oturmak rahatlıyor. Kışın soğuğu ve yazın sıcağı ise günlük planı biraz daha içe, kapalı mekânlara doğru kaydırıyor.