Tokat, haritada Karadeniz Bölgesi'nin içinde gösterilse de günlük hayatta kıyı şehirlerinden çok farklı bir yerde durur — denize kıyısı yoktur, iç kesimlerde kalır ve bu şehrin karakterini büyük ölçüde belirler. Yeşilırmak şehrin içinden geçer ama burada nehir bir vadiyi daraltıp şehri sıkıştırmaz; tam tersine, boğazdan çıkıp ovaya açılır. Bu açılım Tokat'ı, dar bir kanyona sıkışmış komşu şehirlerden ayıran temel bir coğrafi imzadır — şehir merkezi güneyden kuzeye doğru kademeli bir yerleşim gösterir, geniş bir düzlüğe bakar. Bu ayrım sadece manzara meselesi değil; şehrin nasıl büyüdüğünü, hangi yönde nasıl bir ufuk göreceğini de belirler.

Tarihi doku bakımından Tokat'ın kendine özgü, karıştırılmaya çok açık bir zenginliği var. Şehrin kendi Gök Medrese'si, Taşhan'ı, Sulu Sokak'ı var; ama bunların arasında en "ihraç edilebilir" olanı belki de Zile'dir — Julius Sezar'ın "veni, vidi, vici" sözünü söylediği Zela Savaşı'nın geçtiği yer, bugünkü Tokat'ın bir ilçesi. Bu, şehri Türkiye çapında tanımlayan, başka hiçbir ile atfedilemeyecek tekil bir tarihi olgu; "Tokat'ta okuyorum" dediğinde karşı tarafın "ha, Sezar'ın sözünü söylediği yer" diye bağ kurabileceği nadir referanslardan biri.

Bütün bu katmanlar bir arada, Tokat'ı ne sahil şehri klişesine ne de "dar vadiye sıkışmış Anadolu kenti" tipine sığdırılabilir bir yer yapıyor. Şehir, tarımla, tarihle ve orta ölçekli bir kent ritmiyle şekillenmiş; büyükşehir hızında değil ama taşrada kaybolmuş bir yer de değil. Dört yıl boyunca burada yaşayacak biri için bu, hem sakin hem de kendine has bir zemin üzerinde durmak anlamına geliyor — ne İç Anadolu'nun sertliği ne kıyının nemli havası, ikisi arasında kendi karakterini kurmuş bir şehir.