Niğde'de dışarıda yemek yiyebilmek sanılandan daha kolay bir mesele. Kampüs çevresinde günlük öğün ihtiyacını karşılayan esnaf lokantaları ve hızlı yemek noktaları var; ders arasında acele bir tabak yemek isteyen için kampüs çıkışı yeterli seçenek sunuyor. Ama gerçek çeşitlilik ve "bir şeyler değişsin" hissi için genellikle merkeze inilir — akşamüstü ders bittiğinde arkadaşlarla merkeze doğru yürüyüp orada oturmak, buradaki öğrenci hayatının sık tekrarlanan bir sahnesi.

Merkezde esnaf lokantaları, kebapçılar ve daha basit ev yemeği tarzı yerler yan yana duruyor; öğrenci bütçesine uygun, günlük ve sade beslenmeyi zorlaştırmayan bir düzen var. Gece hayatı büyük şehirlerdeki gibi yoğun değil, o yüzden geç saatte açık yer aramak bazen sınırlı kalabiliyor — hafta içi geceyarısına yakın bir şeyler yemek isteyen, seçeneğin İstanbul ya da Ankara'daki gibi bol olmadığını fark ediyor. Buna karşılık hafta sonu akşamları merkezdeki kalabalık daha uzun sürüyor, çay ocakları ve basit atıştırma noktaları geç saatlere kadar açık kalabiliyor.

Niğde'nin mutfağı yalnız kebap-pide klişesinden ibaret değil; şehrin kendi tescilli ürünleri var ve bunları denemek gerçek bir keşif oluyor. Niğde Tavası — kuşbaşı etin biber ve domatesle toprak ya da bakır kapta pişirildiği bir yemek — mutlaka bir kez denenmesi gereken lezzetlerden. Bor Söğürmesi de benzer şekilde, kuzu etinin odun ateşinde ağır ağır piştiği bir yerel tabak; ilk defa yiyenlerin çoğu bunun "başka şehirde bulamadığım bir tat" olduğunu söylüyor. Niğde Tahinlisi ise daha günlük, öğle arası atıştırmalık olarak da tüketilebilen bir lezzet — bölgede benzerleri olsa da Niğde'de kendine has bir tescili var. Bunların yanında çömlek peyniri ya da arabaşı çorbası gibi paylaşılan, bölgenin geniş bir kesiminde tanıdık olan yemekler de sofralarda karşına çıkıyor; bunları "sadece burada" diye tanıtmak yanlış olur ama Niğde'deki sunumları kendine has.

Şehre özgü olan bir başka şey de gazoz kültürü. Niğde Gazozu, buraya gelen birinin bir noktada mutlaka tanıştığı, şehirle özdeşleşmiş bir içecek; merkezde bir kafede otururken ya da bir lokantada yemeğin yanına gazozu tercih etmek, zamanla gündelik alışkanlıklardan biri haline geliyor. Yerel ürünlerin sofraya yansıması da hissedilir düzeyde — patates ve elma bu toprakların üretimindeki ağırlığını mutfağa da taşıyor, sebze-meyve fiyatının ve tazeliğinin görece rahat olduğu hissi öğrenciler arasında sık dile getiriliyor; kirazın burada geç sezonda, yazın ilerleyen haftalarında çıkması da yerel bir ayrıntı olarak fark ediliyor.

Genel olarak Niğde'de yemek meselesi ne büyük bir sosyal hayatın merkezinde ne de günlük hayatı zorlaştıran bir dert. Sade, doyurucu ve kendi damak zevkini bulmak isteyen biri için hem kampüs çevresi hem merkez yeterli cevaplar veriyor; sadece gece hayatının sakinliği, geç saatte yemek arayanları biraz erkenden planlamaya itiyor.