Niğde'de günlük ulaşımın omurgası aslında şehirlerarası bağlantı, çünkü şehir içi mesafeler zaten kısa. Kampüse sabah gidiş gelişte toplu taşıma ya da yürüyüş genelde yetiyor; şehrin küçük ölçeği burada işe yarıyor, sabah erkenden yola çıkıp saatlerce yolda kalma derdi yok. Kampüs-merkez arası günlük ritmin tam olarak nasıl işlediğine dair kesin bir şey söylemek doğru olmaz — bu, geldiğinde kendi gözlemleyeceğin bir şey.

Asıl fark şehir dışına çıkış tarafında ortaya çıkıyor. Ankara-Niğde Otoyolu'nun devreye girmesiyle Ankara'ya gidiş epey kısaldı; bu, hafta sonu memlekete gitmek isteyen ya da ailesini çağıran öğrenci için gerçek bir rahatlık. Otoyol aynı zamanda Edirne'den Adana-Şanlıurfa'ya uzanan büyük bir kuzey-güney hattının parçası, yani Niğde bu anlamda izole bir nokta değil, üzerinden geçilen bir güzergâh üzerinde.

Tren de bir seçenek ama günlük rutine girecek kadar sık değil. Kayseri-Adana hattında Niğde Garı, Bor ve Kemerhisar istasyonlarından geçen Erciyes Ekspresi var; bu hat tarihi olarak da köklüymüş, Toroslar'ı aşan demiryolunun parçasıymış. Ama sefer sayısı sınırlı olduğu için tren, hızlı bir ulaşım aracından çok ara sıra kullanılan, biraz da nostaljik bir seçenek.

Havayolu tarafında şehrin kendi havalimanı yok; uçakla gidip gelmek isteyenler Kayseri ya da Adana'daki havalimanlarına yöneliyor. Bu, özellikle dönem başı-sonu gibi yoğun geçiş zamanlarında ekstra bir aktarma anlamına geliyor — havayolunu tercih eden için yolculuk tek parça değil, iki aşamalı planlanması gereken bir şey.

Genel tablo şöyle: şehir içi kısa mesafeler öğrenciyi yormuyor, ama şehirden çıkmak istediğinde asıl güvenilen araç kara yolu oluyor — otoyol bu işi eskisinden çok daha rahat hale getirmiş durumda, tren daha çok yedek, uçak ise ekstra bir adım gerektiren bir seçenek.