İlk gün Niğde'ye gelirken çoğu öğrencinin kafasında hâlâ bir Kapadokya beklentisi vardır — balonlar, peribacaları, o klasik kartpostal görüntüsü. Şehre girildiğinde bunun yerini başka bir şey alır: her yöne bakıldığında ufku kesen dağlar, yol boyunca yükselen bir arazi, kendini bir ovanın ortasında değil bir eşiğin içinde hissetme hâli. İlk şaşırtan da genellikle budur — İç Anadolu'nun dümdüz bozkırını bekleyen biri, kendini üç yanı dağla çevrili bir kentte bulur. Bu ilk bakışta biraz kapalı, biraz "içeride" bir hava verir; ama zamanla bu çevrelenmişlik güven veren bir şeye dönüşür, şehir kendi sınırlarını bilen bir yer gibi hissettirir.

Merkeze inildiğinde gözün ilk takıldığı yer genellikle Alaaddin Tepesi'nin üzerindeki kale ve ona minare gibi yükselen saat kulesi olur. Şehrin fiziksel imzası oradadır; yön bulmak için bile insan çoğu zaman kuleye bakar. Bu görüntü, ilk günlerde şehri "küçük ama kendine has bir merkezi olan" bir yer olarak tanımlamaya yardım eder — büyükşehirlerin göbeğinde kaybolma hissi yoktur, birkaç sokak sonra tanıdık bir referans noktasına dönülür.

İlk haftalarda Niğde'nin turistik bir vitrin şehri olmadığı hızla fark edilir. Gümüşler'deki manastır ya da Bor tarafındaki Tyana kalıntıları gibi yerler kalabalık gezi rotalarının parçası değildir; daha çok "bir gün gidilir, sessizce gezilir, kimse seni beklemez" türünden yerlerdir. Bu, ilk bakışta bir eksiklik gibi görünse de aslında şehrin karakterine dair bir şey söyler: gösterişten çok, katman katman birikmiş bir geçmişin sakin biçimde durduğu bir yer.

Aladağlar ve Demirkazık ise şehirde yaşarken hemen gözle görülen bir manzara değildir — merkezden bakıldığında görünmezler, ama adları neredeyse her sohbette bir yerde geçer. Dağcılık çevrelerinde tanınan bu bölge, şehirde yaşayan biri için doğrudan bir manzara değil, arka planda bilinen, zaman zaman bir hafta sonu planına dönüşebilecek bir referans gibi durur. Bu da ilk izlenimin bir parçasıdır: Niğde'nin gerçek dağ kimliği, şehrin içinden değil, biraz ötesinden hissedilir.

Küçük bir ayrıntı da genellikle akılda kalır — bir yerde karşına çıkan Niğde Gazozu. Frambuaz kokulu bu içecek, ilk günlerde tesadüfen denenen ama sonra bir çeşit yerel işaret hâline gelen ufak bir şey. Şehri henüz tanımayan biri için bile, "buraya özgü" hissi veren ilk küçük deneyimlerden biri olur.

Genel olarak ilk hafta Niğde'yi tanımlayan kelime "sakin" ile "beklenmedik" arasında bir yerde durur. Şehir kendini hemen göstermez, klişe bir görüntüyle karşılamaz; biraz daha yavaş, biraz daha katmanlı bir tanışma sunar. İlk gün biraz durgun, hatta ıssız gelebilir; ama birkaç hafta içinde bu durgunluk, şehri güvenli ve öngörülebilir bulmaya dönüşür. Alışma süreci genellikle hızlıdır çünkü şehir küçük olduğu için kaybolma, yön şaşırma ya da kalabalıkta ezilme gibi bir dert yoktur — insan kendini çok geçmeden merkezdeki tanıdık sokaklarda, kule görünen bir noktada bulur.