Niğde'de bir öğrencinin günü büyük ölçüde hangi fakültede okuduğuna göre şekilleniyor, çünkü üniversite tek bir kampüste toplanmış değil; Merkez Kampüs'ün yanında Aşağı Kayabaşı, Derbent, Bor, Spor Bilimleri Fakültesi ve Ulukışla'ya yayılmış altı ayrı yerleşke var. Bu, herkesin aynı yerde aynı hayatı yaşamadığı anlamına geliyor — Merkez Kampüs'te okuyan biri için gün büyük ihtimalle aynı alan içinde geçerken, Bor ya da Ulukışla'daki bir bölümde okuyan öğrenci için şehirle bağ biraz daha farklı kuruluyor, çünkü o yerleşkeler merkezden ayrı bir noktada. Yeni gelen birinin ilk haftalarda öğrenmesi gereken şeylerden biri de bu: kayıt olduğu bölümün hangi yerleşkede olduğunu bilmek, günlük rutinin buna göre kurulacağını baştan kabullenmek.

Buna rağmen sosyal hayatın ağırlığı genellikle Merkez Kampüs çevresinde toplanıyor; ders arası oturulan yer, arkadaşlarla buluşulan kantin, kulüp toplantılarının yapıldığı salon çoğunlukla orada. Küçük ölçekli bir üniversite olmasının getirdiği bir şey var: hocalarla ilişkinin kalabalık bir devlet üniversitesine göre daha yakın kurulduğu sık duyulan bir izlenim — sınıflar küçük olduğu için hoca yüzünü tanıyor, öğrenci de hocaya ulaşmakta büyük şehir üniversitelerindeki gibi bir mesafe hissetmiyor. Bunu genel bir gözlem olarak aktarmak gerekir; her bölüm ve her hoca için aynı derecede geçerli olduğunu söylemek doğru olmaz.

Barınma tarafında yurt hayatı büyük ölçüde KYK üzerinden yürüyor, gelenlerin çoğu ilk yılını yurtta geçiriyor. Kız öğrenciler için kampüs içindeki yurt seçeneği genellikle yeterli görülüyor; erkek öğrencilerde ise zamanla merkeze yakınlığı da hesaba katarak eve çıkma eğiliminin daha yaygın olduğu söyleniyor — ama bu, kişiden kişiye, yıldan yıla değişebilecek bir tercih, kesin bir kural değil.

Şehir dışından gelen ya da tatillerde memleketine gitmek isteyenler için ulaşımın eskiye göre kolaylaştığı biliniyor; otoyol sayesinde Ankara'ya gidiş-dönüş eskisine göre çok daha kısa sürede tamamlanıyor, bu da özellikle dönem başı-dönem sonu gidiş gelişlerini ve hafta sonu eve kaçmayı pratik hale getiriyor. Tren seçeneği de var ama sefer sayısı sınırlı olduğu için asıl olarak karayoluna güveniliyor; ailesiyle sık gidip gelmek isteyen biri için bu, şehri seçerken göz önünde bulundurulacak bir ayrıntı.

Arkadaşlık kurmak konusunda üniversitenin küçük ölçekli olması genellikle avantaj olarak anlatılıyor: aynı bölümdeki insanlarla, aynı yurtta kalanlarla kısa sürede tanışıklık oluşuyor, kampüs kalabalık bir şehir üniversitesi gibi anonim hissettirmiyor. Kulüp etkinlikleri, bölüm geneleri, yerleşke içindeki ortak alanlar bu tanışmanın zeminini oluşturuyor. Sıradan bir gün genellikle sabah derse gitmek, gün içinde kampüste vakit geçirmek, akşamüzeri arkadaşlarla buluşup merkeze inmek ya da yurda dönmek şeklinde ilerliyor — büyük şehirlerin karmaşık gündelik temposundan uzak, ama kendi içinde tanıdık ve öngörülebilir bir ritim bu.