Niğde'ye dışarıdan gelen biri için ilk fark edilen şey şehrin ölçeği oluyor: küçük-orta boy bir il merkezi, ne kalabalık ne yoğun. Bu küçüklük demografik olarak da kendini gösteriyor — öğrenci burada şehrin gündelik hayatında görünür bir grup, çünkü her hareket kampüs dışına taştığında fark ediliyor. Merkezde yürürken, otobüste, çarşıda karşılaşılan insanların önemli bir kısmının öğrenci olması, buraya gelen birinin ilk haftalarda alıştığı bir durum.

Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi 1992'den beri burada, yani üniversite şehrin yeni bir eklentisi değil, otuz yılı aşkın süredir şehrin dokusuna karışmış bir kurum. Bunun sonucu olarak yerel halk öğrenciye yabancı değil, öğrenci varlığı şehrin normal bir parçası sayılıyor — her yıl yeni gelen öğrenciye yerel esnafın, ev sahiplerinin, şehir düzeninin genel olarak alışkın olduğu söylenebilir.

Nüfus yapısı açısından Niğde geleneksel bir Anadolu ilinin karakterini taşıyor. Şehrin tarihinde 1924 mübadelesiyle gayrimüslim nüfus büyük ölçüde ayrılmış, o dönemden kalma bazı kilise yapıları sonradan camiye çevrilmiş — bugünkü nüfusun oldukça homojen bir yapıya sahip olmasının arkasında bu tarihsel geçmiş var. Şehir kozmopolit değil, daha çok yerleşik ve tek tip bir sosyal dokuya sahip. Farklı şehirlerden, farklı kültürel arka planlardan gelen öğrenciler için bu bazen hızlı bir kaynaşma, bazen ilk başta bir yabancılık hissi yaratabiliyor; burada kesin bir genelleme yapmak yerine, herkesin kendi geldiği yere göre bu farkı başka türlü hissedeceğini söylemek daha doğru.

İletişim tarafında büyük bir engelden söz etmek mümkün değil. Şehir küçük olduğu için günlük işler — ev bulma, çarşıda alışveriş, kurumlarla iş takibi — yüz yüze ve kişisel ilişkiler üzerinden yürüyor, bu da yeni gelen birinin zamanla isim isim tanınmaya başladığı bir ortam yaratıyor. Büyükşehrin anonim kalabalığına alışkın biri için bu fark edilir bir değişim; herkesin birbirini biraz tanıdığı bir ölçekte yaşamak hem güven verici hem bazen bir mahalle yakınlığı gibi hissedilebiliyor. Kampüs ile şehir merkezi arasındaki günlük gidiş geliş, yerel halkla kurulan ilişkiyi zamanla rahatlatıyor; ilk aylarda biraz temkinli geçen bu süreç, bir süre sonra alışkanlığa dönüşüyor.