Konya'da yaşamın nasıl geçtiğini anlamak için önce şunu kabul etmek gerekiyor: bu şehir tek bir merkezden ibaret değil, üç ayrı ilçenin üç ayrı ritmi var — Selçuklu, Meram ve Karatay. Hangi üniversitede okuduğun ve hangi ilçede kaldığın, günlük hayatının nasıl akacağını büyük ölçüde belirliyor. Selçuklu'da yaşayan bir öğrencinin günü ile Meram'da yerleşke etrafında dönen bir öğrencinin günü aynı şehirde geçse de birbirinden epey farklı hissettiriyor.

Selçuklu nüfus olarak en kalabalık ilçe, günlük hayat da buna göre yoğun; sabah kahvaltısından akşam alışverişine kadar ihtiyacın olan hemen her şeyi mahalle ölçeğinde bulabiliyorsun, merkeze inmeden günü geçirmek mümkün. Meram tarafı daha yerleşik, daha sakin bir doku sunuyor — burada oturan öğrenciler günlerini genelde kendi çevrelerinde, yerleşke etrafındaki kafe ve esnafla kurdukları düzende geçiriyor. Karatay ise şehrin daha eski, daha yerleşik ticari dokusuna sahip; üniversiteden bağımsız olarak zaten var olan bir merkez-doğu hayatının içine oturuyorsun, yani kampüs hayatı buradaki günlük ritmi baştan yaratmıyor, var olan bir dokuya ekleniyor.

Bu üç ilçenin ortak buluşma noktası Alâeddin çevresi — öğrencilerin "şehre inmek" dediği yer burası. Ders programı boşsa, arkadaşlarla buluşulacaksa ya da sadece biraz kalabalık, biraz vitrin görmek gerekiyorsa yolun sonu genelde buraya çıkıyor. Hangi ilçede oturursan otur, oraya ulaşan hat farklı olsa da (tramvayın güzergâhı büyük ölçüde bu ritmi takip ediyor) herkesin er ya da geç uğradığı bir nokta bu.

Günlük tempo olarak Konya insanı sürekli koşturan bir şehir değil. Gündüz saatleri ders, yemek, birkaç saatlik sosyalleşme arasında akıp gidiyor; şehir seni büyük bir metropol gibi yorup tüketmiyor ama bu sakinlik bazen "bugün ne yapsak" sorusuna hızlı cevap bulamama hissi de yaratabiliyor. Akşamları merkez bir süre daha canlılığını koruyor, gece ilerledikçe şehrin geneli oldukça durulan bir hâl alıyor — bunu kimi huzur olarak okuyor, kimi "erken bitiyor" diye şikâyet ediyor. Hafta sonları ilçe farkı yine kendini gösteriyor: kimi hafta sonunu kendi mahallesinde geçiriyor, kimi mutlaka merkeze inip orada vakit geçirmeyi tercih ediyor.

Günlük ihtiyaçlar konusunda zorlanan pek olmuyor; market, eczane, kırtasiye, berber gibi temel şeyler hangi ilçede olursan ol yakınında bulunuyor. Şehrin büyüklüğü aslında burada avantaja dönüşüyor — merkez tek bir noktaya sıkışmadığı için her ilçe kendi küçük yaşam alanını oluşturmuş durumda.