Konya'da öğrenci olmanın gündelik akışı büyük ölçüde hangi üniversitede okuduğuna göre şekilleniyor. Ama kampüs-merkezli üniversitelerde okuyanlar için gün, kampüse çıkmak, dersler arasında arkadaşlarla vakit geçirmek ve akşamüstü kampüs çevresine dönmekten oluşuyor. Sabah dersine yetişmek, öğle arasında yemekhanede ya da kampüs çevresinde karnını doyurmak, ders çıkışı bir sonraki derse kadar kampüs içinde oyalanmak — bu ritim, Selçuk ve KTÜN öğrencilerinin fiilen aynı kampüs dokusunu paylaşması yüzünden birbirine benzer arkadaş çevreleri, ortak mekânlar, kesişen ders programları anlamına geliyor. Bu yeni gelen biri için avantajlı: tanıdık yüzler kısa sürede çoğalıyor, kampüs içinde birinin bir tanıdığıyla karşılaşması sıradan hale geliyor.

Kampüsün şehrin kuzeyinde, merkezden uzakta kurulmuş olması gündelik hayata belirgin bir iz bırakıyor. İlk haftalarda "buranın Konya olduğunu unutuyorum" hissini yaşayan öğrenciler var — geniş yeşil alanlar, fakülteler arası uzun yürüyüş mesafeleri, kendi içine kapalı bir yaşam alanı izlenimi veriyor. Bu bir yandan rahatlatıcı: ders, yemek, arkadaş, spor salonu hepsi aynı çevrede olduğu için günün büyük kısmını "şehre çıkmadan" geçirmek mümkün. Öte yandan bu kopukluk, merkezde ne olup bittiğinden bir süre habersiz kalmak, şehri tanımanın biraz daha uzun sürmesi gibi bir sonuç da doğuruyor. İlk dönem kampüs, çoğu öğrenci için Konya'nın kendisi oluyor; şehrin geri kalanını keşfetmek zamanla, ders yükü hafifledikçe geliyor.

Kampüs hayatının en somut uzantısı, hemen kapı komşusu sayılabilecek Bosna Hersek çevresi. Kampüsten çıkıp birkaç adım atınca kendini bu mahallede bulmak, haftanın neredeyse her günü tekrar eden bir rutin. Ders sonrası arkadaşlarla buluşup bir şeyler yemek, akşam kahve içmek, ders çalışmak için bir kafeye oturmak — bunların büyük kısmı bu civarda geçiyor. Mahallenin apart ve yurt yoğunluğu, öğrenci nüfusunun buraya toplanmasına yol açmış; KYK'nın işlettiği Site Bosna gibi büyük ölçekli bir yurt da bu yoğunluğun bir parçası. Sosyal hayatın önemli bir kısmı — arkadaşlıkların pekiştiği, grup toplantılarının yapıldığı, "bugün nerede buluşalım" sorusunun cevabı — genelde bu mahalle etrafında şekilleniyor. Yani öğrenci için şehir merkezi kadar, hatta bazı dönemlerde ondan daha çok, bu yakın çevre gündelik hayatın asıl sahnesi oluyor.

Arkadaş edinmek konusunda zorlanan pek olmuyor; kampüsün kendi içinde bir cemaat havası olması, aynı yurtta ya da mahallede kalanların sık karşılaşması bunu kolaylaştırıyor. Kulüpler, fakülte etkinlikleri, ortak dersler bu tanışmaların ilk zeminini oluşturuyor; sonrası genelde kampüs çevresindeki mekânlarda devam ediyor. Şehir merkezine inmek ise daha çok hafta sonuna ya da özel bir plana kalıyor — bu da Konya'da öğrenci olmanın, merkez odaklı değil kampüs-mahalle odaklı bir yaşam biçimi sunduğunu gösteriyor.