Konya'ya ilk gelişte otobüsten ya da trenden inip şehre doğru ilerlerken göze çarpan ilk şey genelde geniş, düz ve açık bir ufuk oluyor — dağlar uzakta, şehir ovanın ortasında yayılmış gibi duruyor. Sonra bir yerde, genelde şehir merkezine yaklaşırken, Mevlâna Türbesi'nin o yeşil kubbesi ve minaresi siluet olarak beliriyor; Konya'yla ilk fiziksel karşılaşma tam da bu an oluyor, daha kampüsü, yurdu, arkadaşları görmeden önce şehrin kimliğiyle tanışmış gibi hissediyorsun.

Hangi mevsimde geldiğine göre bu ilk izlenim epey değişiyor. Kışın gelenler genelde sabahın erken saatlerinde havanın beklediğinden daha kapalı, gri ve sisli olduğuna şaşırıyor — ortalık bembeyaz değil ama net de değil, her şey hafif bulanık bir perdenin ardındaymış gibi duruyor. Yazın gelenler ise tam tersi bir şeyle karşılaşıyor: kuru, sıcak, otların sarardığı bir hava; yeşilin azlığı ve toprağın renginin baskınlığı ilk günlerde biraz sert bir izlenim bırakabiliyor. Her iki durumda da şehrin ilk hâli, sonradan alışılan haliyle aynı kalmıyor — birkaç hafta içinde göz o kuruluğa ya da sise alışıyor ve ilk bakıştaki sert his yerini daha sakin bir tanıdıklığa bırakıyor.

Konya'nın ilk günlerde verdiği en belirgin his güven duygusu oluyor diyebiliriz. Şehir kalabalık ve karmaşık değil; sokaklar düzenli, yönler şaşırtıcı derecede çabuk oturuyor kafada. Yeni gelen biri ilk haftasında kaybolma kaygısı yaşamıyor genelde, bu da ilk uyum sürecini kolaylaştırıyor. Şehrin büyüklüğü (nüfus ve yüzölçümü olarak hatırı sayılır bir yer olması) ilk bakışta hissedilmiyor çünkü günlük hayat birkaç sabit nokta etrafında dönüyor — yurt, kampüs, birkaç sokak — ve bu ölçek insana bunaltıcı değil, tam tersine toparlayıcı geliyor.

İlk hafta içinde göze çarpan bir başka şey de şehrin sakin temposu; büyük şehirden gelen biri için bu bazen "acaba burada bir şeyler mi eksik" sorusunu akla getirebiliyor, ama zamanla bu sakinliğin kendine has bir ritim taşıdığı fark ediliyor. Konya insana "burada bir yerlere ait olabilirim" hissini nispeten çabuk veriyor. Kartpostal görüntüsüyle (türbe, tarihi doku) karşılaşma anı geçici bir heyecan olsa da, asıl kalıcı izlenim şehrin sakin, düzenli ve biraz da ağırbaşlı atmosferinden geliyor.

İlk izlenimi tek kelimeyle özetlemek gerekirse, ortak payda genelde "sakinlik" oluyor — bazen bu kelime rahatlatıcı, bazen de ilk haftalarda hafif bir durgunluk hissiyle birlikte geliyor. Ama zamanla bu sakinliğin şehrin asıl karakterinin bir parçası olduğu, ilk bakışta soğuk ya da durağan görünen şeyin aslında güvenli ve öngörülebilir bir zemin sunduğu anlaşılıyor.