Konya'nın kültürel takvimi büyük ölçüde Aralık ayında yoğunlaşıyor. Şeb-i Arus anma törenleri her yıl 7-17 Aralık arasında düzenleniyor ve bu on gün boyunca şehir merkezi, özellikle Mevlâna Müzesi çevresi normalden daha kalabalık, daha hareketli bir hal alıyor. Türkiye'nin dört bir yanından ve yurt dışından gelen ziyaretçilerle şehirde bir tür festival havası oluşuyor; buraya okumaya gelen biri için bu dönem, şehrin gündelik ritminden çıkıp farklı bir kalabalıkla, farklı bir enerjiyle tanışma fırsatı. Mevlevî mirası burada soyut bir sembol olmaktan çıkıp somut bir takvime, ziyaret edilebilir bir mekâna dönüşüyor — Mevlâna Müzesi zaten Türkiye'nin en çok ziyaret edilen müzelerinin ilk sıralarında yer alıyor, dolayısıyla şehirde bir yıl geçiren birinin en azından bir kez oraya gitmemesi pek mümkün değil. Şeb-i Arus döneminde sema gösterilerine denk gelmek, dışarıdan gelen biri için genellikle unutulmayan bir deneyim olarak anlatılıyor.

Bunun dışındaki günlerde şehrin kültürel hayatı, büyük şehirlerdeki yoğun konser-tiyatro-sinema trafiğiyle karşılaştırıldığında daha sakin bir tempoda ilerliyor. Üniversitelerin kendi bünyesinde düzenlediği etkinlikler — konferanslar, söyleşiler, öğrenci toplulukları aracılığıyla organize edilen faaliyetler — sosyal ve kültürel hayatın önemli bir kısmını oluşturuyor. Şehir merkezinde sinema ve kafe gibi gündelik sosyalleşme alanları var, ama büyükşehirlerden gelen birinin alışık olduğu yoğunlukta bir kültür-sanat sahnesi beklememek gerekiyor; bu, şehrin kendine özgü sakinliğinin bir parçası olarak görülebilir.

Tarihî doku, günlük yaşama sızan bir kültürel katman olarak öne çıkıyor. Alâeddin Tepesi ve çevresindeki Selçuklu dönemi yapıları, Karatay Medresesi gibi mekânlar sadece turistik değil, şehrin merkez çekirdeğinde gezinirken karşılaşılan, gündelik yürüyüş güzergâhına giren yapılar. Hafta sonu şehri biraz keşfetmek isteyenler için bu tarihî çekirdek ve civarındaki Sille gibi mahalleler, kısa bir gezinti için tercih edilen rotalar arasında.

Mutfak kültürü de burada bir kültürel çapa olarak sayılabilir: Konya Etliekmek'in coğrafi işaret tescilli bir ürün olması, sadece bir yemek alışkanlığı değil, şehrin kendi kimliğine sahip çıktığı bir gelenek olarak sunuluyor — buraya gelenlerin çoğu bir süre sonra bunu sıradan bir yemek değil, şehre özgü bir kültürel referans olarak görmeye başlıyor.

Genel olarak Konya'nın kültürel hayatı, büyük şehirlerin sunduğu çeşitlilik ve yoğunluktan çok, belirli dönemlerde (özellikle Aralık'ta) yoğunlaşan ve geri kalan zamanlarda üniversite çevresi ile tarihî doku üzerinden ilerleyen bir yapıya sahip. Büyükşehirden gelen biri, sürekli değişen bir etkinlik takvimi değil, belirli anlara odaklanan, sakin ama kendine has bir kültürel ritim bulacağını bilerek gelmeli.