Konya, Türkiye'nin yüzölçümü bakımından en büyük ili ve nüfusça da ilk sıralarda yer alan bir şehir — ama bu büyüklük şehir merkezinde hissedilen bir kalabalık olarak değil, geniş bir coğrafyaya yayılmış idari-yerleşim ölçeği olarak karşına çıkıyor. Gündelik hayat açısından asıl belirleyici olan, bu büyüklüğün kendini üç merkez ilçede — Selçuklu, Meram, Karatay — farklı şekillerde örgütlemesi. Her ilçe kendi üniversite kümesini, kendi kampüs karakterini taşıyor; yani "Konya'da okumak" tek bir yerleşke deneyimi değil, hangi üniversiteye kayıtlı olduğuna göre gerçekten değişen bir coğrafyaya denk düşüyor.

Bu noktada şehrin kurumsal haritasını netleştirmek gerekiyor, çünkü bu harita son on yılda gerçekten değişti ve dört yılını doğrudan şekillendiriyor. Selçuk Üniversitesi, Selçuklu ilçesindeki Alaeddin Keykubat Yerleşkesi'nde konumlanan, kökleri 1975'e uzanan büyük bir devlet üniversitesi; rektörlük ve merkezi birimler burada. 2018'de bu köklü yapıdan Konya Teknik Üniversitesi ayrıldı — mühendislik ve mimarlık ağırlıklı, yeni ama köklü diyebileceğimiz bir kurum. İşin ilginç yanı, KTÜN'ün bazı birimleri kendi Gelişim Yerleşkesi'nde olsa da, mühendislik biriminin fiilen Selçuk Üniversitesi'nin aynı kampüsü içinde yer alması; yani bu iki ayrı devlet üniversitesinin öğrencisi günlük hayatta aynı fiziksel dokuyu, aynı kampüs sokaklarını paylaşıyor. Meram tarafında ise farklı bir tablo var: Necmettin Erbakan Üniversitesi, 2010'da kurulmuş genç bir üniversite olmasına rağmen bünyesinde çok daha eski köklere dayanan fakülteler barındırıyor ve tek bir kampüste değil, Meram içinde dağılmış birkaç yerleşkede örgütlenmiş durumda. Vakıf tarafında da iki farklı profil var: KTO Karatay Üniversitesi, Konya Ticaret Odası'nın kurduğu ve Karatay'daki Akabe çevresinde konumlanan bir kurum; Konya Gıda ve Tarım Üniversitesi ise daha nişan bir alanda uzmanlaşmış, Meram'da yer alan bir başka vakıf üniversitesi.

Bu dört-beş parçalı kurumsal harita, "hangi Konya'da yaşayacağın" sorusunun cevabını büyük ölçüde belirliyor. Selçuklu tarafına kayıtlı biri için gündelik hayat, şehrin İstanbul yolu üzerindeki kuzey ucunda, kentin eski çekirdeğinden fiziksel olarak ayrışmış geniş bir kampüs ekseninde geçiyor — şehir büyüdükçe bu kampüs bölgesi merkeze yakınlaşmak yerine kendi başına bir uydu bölge gibi genişledi. Meram tarafına kayıtlı biri içinse hayat, yerleşik mahalle dokusunun içine serpiştirilmiş yerleşkeler arasında, daha "şehrin içinde" hissettiren bir ritimde akıyor. Karatay tarafındaki vakıf üniversitesi öğrencisi ise kentin daha merkezî ve sanayiyle iç içe geçmiş bir bölgesinde konumlanmış oluyor.

Bunun ötesinde Konya'nın kendine özgü bazı fiziksel ve tarihsel imzaları var — ovanın çanak biçimi, düz ve açık ufuklu bir şehir formu, Anadolu Selçuklu döneminden kalma bir başkentlik geçmişi, tarım ile sanayinin aynı anda güçlü olduğu bir ekonomik doku — ama bunların her biri, günlük yaşama nasıl yansıdığı açısından ilerideki bölümlerde ayrı ayrı ele alınıyor. Burada asıl vurgulanması gereken, Konya'nın "tek bir üniversite şehri" klişesine sığmadığı: hangi üniversiteyi, hangi fakülteyi seçtiğine göre aslında şehrin farklı bir yüzüyle karşılaşacak, farklı bir mahalle-kampüs ritmine dahil olacaksın. Bu çeşitlilik, şehri tek bir kartpostal görüntüsüne indirgemeyi zorlaştırıyor ve tercih yaparken sadece "Konya'ya mı gidiyorum" değil, "Konya'nın hangi kurumsal-coğrafi parçasına gidiyorum" sorusunu da sormayı gerektiriyor.