Kilis 7 Aralık Üniversitesi'nde sıradan bir gün, yerleşkeyle şehir merkezinin birbirine bu kadar yakın olmasından şekilleniyor. Ders programı ne olursa olsun, gün ortasında ya da akşamüstü şehre inmek büyük bir plan gerektirmiyor — bu, saatlerce yol demek değil, kısa bir aradan ibaret. Bu da kampüs hayatını şehirden ayrı, kapalı bir kutu olmaktan çıkarıyor: ders çıkışı arkadaşlarla merkeze inip bir şeyler içmek, oradan yurda veya eve dönmek, günün geri kalanını orada geçirmek gündelik akışın doğal bir parçası oluyor. Öğrenci olmakla "şehirde yaşayan biri olmak" arasında büyükşehirlerde hissedilen o mesafe burada daha az belirgin — kampüste bir öğrenci, merkezde ise şehrin bir parçası gibi hissetmeye vakit buluyorsun, çünkü ikisi arasında gidip gelmek günlük ritmin dışında bir çaba istemiyor.

Bu yakınlığın bir sonucu da tanıdıklık kurma hızı. Şehir küçük olduğu için, bir dönem geçtikten sonra sık gittiğin birkaç mekânı, oradaki insanları, aynı yolları kullanan diğer öğrencileri tanır hale geliyorsun. Arkadaşlık kurmak bu ölçekte genellikle zor değil; sınıf arkadaşlarının dışında, aynı kafede karşılaşılan, aynı yurtta kalan, aynı otobüsü bekleyen insanlarla tanışıklık kendiliğinden ilerliyor. Kalabalık bir kampüste kaybolma hissi yerine, herkesin birbirini bir şekilde bildiği daha dar bir çevre oluşuyor — bu bazıları için rahatlatıcı, bazıları için ise sınırlayıcı gelebilir; büyük şehirlerdeki gibi geniş, çok katmanlı bir sosyal çevre kurmak burada daha az olası.

Kampüs hayatının kendisi üç yerleşke arasında bölünüyor ama günlük hayatı en çok etkileyen, bunların hepsinin şehrin içinde kalması. Sabah derse giderken, öğleden sonra kütüphanede çalışırken ya da fakülte içindeki sosyal alanda vakit geçirirken, aynı gün içinde şehir merkezine de kolayca uğrayabiliyorsun. Bu, üniversite hayatını şehirden soyutlanmış bir kampüs kabarcığı olmaktan çıkarıyor; ders dışı zaman genellikle kampüs içindeki ortak alanlarla merkezdeki kafe ve caddeler arasında bölünüyor.

Öğrencilerin vakit geçirdiği yerler genellikle bellidir ve tekrar eder — aynı kafeler, aynı yürüme rotaları, hafta içi aynı buluşma noktaları. Bu tekrar bazılarına sıkıcı gelebilir, ama aynı zamanda şehri hızlı tanımanın da bir yolu: ilk ayların sonunda artık nereye gideceğini, kiminle karşılaşacağını büyük ölçüde biliyorsun. Kilis'te öğrenci olmanın günlük hissi, büyük bir kampüsün anonimliğinden çok, küçük bir çevrede birbirine yakın insanların oluşturduğu tanıdık bir rutine benziyor.