Isparta'da yemek konusu önce et üzerinden şekilleniyor. Şehrin en çok konuşulan lezzeti fırın kebabı — kuzu ya da oğlak etinin taş fırında uzun süre pişirilmesiyle hazırlanan bir yemek. Bu kebabın kendisi aslında paylaşılan bir lezzet, Konya mutfağıyla da özdeşleşmiş; ama Isparta'daki halinin yanına gelen üzüm hoşafı ikilisi buraya has bir sunum. Kebapçı esnafının bir kısmı köklü bir geçmişe dayandığı için, zamanla "şu dükkân eski, şu yeni açıldı" ayrımını yapmayı öğreniyorsun — şehir küçük olduğu için bu tür bilgi arkadaş çevresinde hızlı yayılıyor.

Günlük öğrenci hayatında asıl mesele et yemeğine her gün gitmek değil elbette. Kampüs çevresinde ve merkezde daha sıradan, cebe uygun seçenekler de var; hafta içi basit bir tabak yemek ya da fast-food tarzı bir şeyle idare edip, kebabı ya da daha "özel" bir sofrayı hafta sonuna ya da özel bir güne saklamak yaygın bir alışkanlık. Merkeze inmek genelde bir öğün fırsatına da denk geliyor — ders çıkışı arkadaşlarla merkeze inip bir şeyler atıştırmak, Isparta'da sık görülen bir şey.

Şehre özgü başka tatlar da var ama bunlar günlük rutinden çok, zaman zaman denenen şeyler. Kabune (gıbune) pilavı gibi etli-nohutlu bir pilav, aslen düğün sofralarının yemeği; bir lokantada denk gelirse tadılıyor, ama her gün karşına çıkan bir seçenek değil. Yalvaç güllacı gibi tatlılar da şehri "keşfetme" listesine giren, arada bir tadılan lezzetler arasında.

Isparta'nın gül kimliği yemek kültürüne de sızmış durumda — gül lokumu, gül reçeli gibi ürünler şehrin bu endüstriyel gül geçmişinin bir uzantısı olarak çarşıda karşına çıkıyor. Bunlar günlük beslenmenin parçası değil ama şehirde gezerken, özellikle ailenizi ya da memleketten gelen arkadaşınızı ağırlarken "işte burası bu ürünlerle bilinir" dedirten, hatıra niteliğinde tatlar. Bir süre sonra bu ürünler hediyelik olarak da görülmeye başlanıyor; memlekete dönüşte valizde bir kutu gül lokumu taşımak, buradaki öğrenciler arasında sık rastlanan bir alışkanlık.

Geç saatte yemek bulma konusuna gelince, şehrin temposu büyük şehirler kadar gece yarısına uzanan bir hareketlilik sunmuyor; akşamın ilerleyen saatlerinde seçenekler daralıyor. Bu yüzden gece geç saatte bir şeyler atıştırma ihtiyacı olanlar genelde kampüse yakın ya da yurda dönüş güzergâhındaki birkaç sabit adrese yöneliyor — şehri tanıdıkça bu birkaç noktayı öğrenmek zor olmuyor. Genel olarak Isparta'da dışarıda yemek yemek sorun teşkil eden bir şey değil; sadece büyük şehirlerin sunduğu çeşitlilik ve gece hayatına dayalı yemek kültürü burada aynı yoğunlukta değil.