Hatay'a ilk gelen öğrenciyi en çok şaşırtan şey, şehrin hızı değil, o hızın şu an nasıl bir evreden geçtiği. Antakya merkezi büyük bir şantiyenin ortasında yaşıyor gibi hissettiriyor zaman zaman — eski çarşının bir kısmı hâlâ yeniden ayağa kalkma sürecinde, esnafın bir bölümü geçici dükkânlarda iş görüyor, sokakta yürürken inşaat sesleri, iskeleler, "yapım aşamasında" tabelaları günlük manzaranın parçası. Bu, şehri donuk ya da hareketsiz göstermiyor; tam tersine, insanlar bu geçici düzenin içinde alışverişini yapıyor, kahvesini içiyor, günlük işini hallediyor. Ama şunu bilmek gerekiyor: buraya gelen öğrenci tamamlanmış, oturmuş bir merkez beklemesin — burada hayat, yeniden kurulmakta olan bir zeminin üzerinde akıyor, bu da şehrin ritmine kendine özgü, biraz da geçici bir hava katıyor.

Bunun yanında şehrin gündelik akışının değişmeyen bir sabiti var: meydan ve nehir. Cumhuriyet Meydanı'nda, Asi'nin kıyısında yürümek, köprüden geçip karşıya atlamak, buraya gelenlerin çoğu için haftanın neredeyse her günü tekrar eden bir alışkanlığa dönüşüyor. Ders çıkışı ya da akşamüstü boş bir saatte nehir kenarında yürümek, oturup biraz zaman geçirmek, şehirde gündelik hayatın en doğal parçalarından biri. Büyük şehirlerdeki gibi kalabalık bir nehir kıyısı değil bu; daha sakin, daha yerel bir ritmi var — ama tam da bu yüzden "her gün oradan geçiyorum" dedirten bir güzergâha dönüşüyor.

Genel tempo olarak Hatay öğrenciyi yormayan bir şehir. Sabah kalkıp güne başlamak, günün ortasında bir işe yetişmek ya da akşam biraz dışarı çıkmak için büyük bir plan yapmaya gerek yok; şehir küçük-orta ölçekli bir yerleşim hissiyle, çoğu ihtiyaç merkeze yakın bir yerlerde karşılanıyor. Hafta içi akşamları sakin geçiyor, kalabalık gece hayatı ya da geç saatlere kadar süren yoğun bir sokak hareketliliği beklenmemeli; hafta sonu biraz daha canlanıyor ama yine de büyük şehirlerin o durmak bilmeyen temposuyla kıyaslanacak bir yoğunluk yok. Günlük ihtiyaçlar — market, eczane, kırtasiye, temel hizmetler — genel olarak sorunsuz karşılanıyor; sıkıntı yaşanan yerler daha çok merkezin yeniden inşa halindeki kısımlarıyla sınırlı kalıyor, oralarda bazı işlevler henüz eski yerine dönmemiş.

Şehirde yaşamak bu yüzden biraz da sabır ve gerçekçilik istiyor. İlk haftalarda şehri "hâlâ toparlanıyor" olarak tanıyorsun, sonraki aylarda ise bu toparlanmanın bir parçası olduğunu fark ediyorsun — çünkü her ay, her dönem merkezde bir şeyler değişiyor, yeni bir dükkân açılıyor, bir cadde yeniden düzenleniyor. Bu da şehirde yaşamayı durağan değil, biraz da canlı bir sürecin içinde olmaya benzetiyor.