Hatay'a ilk gelenlerin çoğu, ülkenin güneyine gittiklerini düşünüp bozkır bir sınır ili hayal ediyor; oysa buraya inince karşılarına çıkan şey tam bir Akdeniz iklimi. Yaz sıcak ve kurak geçiyor, ama asıl şaşırtan kış oluyor: kar neredeyse hiç görülmüyor, buna karşılık yağmur ciddi bir gerçeklik. Ocak-şubat aylarında art arda gelen yağışlı günler oluyor, şemsiyesiz çıkan biri kampüse ıslanmadan varamayabiliyor. Bu yüzden ilk dönem için yanına alınacak listede bot ya da su geçirmez ayakkabı, hafif ama kalın olmayan bir mont şaşırtıcı derecede işe yarıyor — kalın kışlık montlar çoğu zaman dolapta asılı kalıyor, çünkü hava soğuk olsa da dondurucu değil.

Yaz tarafında durum tersine dönüyor: hava uzun süre sıcak ve nemli kalıyor, özellikle öğleden sonraları dışarıda uzun süre kalmak yoruyor. Final haftalarına denk gelen dönemde kütüphaneye ya da klimalı bir mekâna sığınmak alışkanlık hâline geliyor. Buna karşılık ilkbahar ve sonbahar, dışarıda vakit geçirmek için en rahat dönemler — ne yazın bunaltıcı nemi var ne kışın sürekli yağmuru, bu yüzden arkadaşlarla dışarıda buluşmak, yürüyüşe çıkmak genelde bu aylara denk getiriliyor.

Kampüse ulaşım açısından iklimin en somut etkisi kış aylarında hissediliyor; sürekli yağışlı günlerde yol kenarında beklemek ya da ıslak zeminde yürümek gündelik bir sıkıntı oluyor, yazın ise sıcağın tepe noktasında öğle saatlerinde dışarıda uzun süre kalmak tercih edilmiyor. Genel olarak Hatay'ın iklimi dört mevsimi net biçimde yaşatan, ama uçlarında (yazın nemi, kışın yağışı) hazırlıklı olmayı gerektiren bir yapıda. İlk yılın büyük kısmı bu ritme alışmakla geçiyor; ikinci yıldan itibaren hangi ayda ne giyeceğini, hangi haftalarda şemsiyeyi çantadan çıkarmayacağını iyice öğrenmiş oluyorsun.