Giresun'da yeme içme, öğrenci bütçesine göre şekillenen sade bir düzen üzerine kurulu. Merkezde dışarıda yemek yiyecek yer bulmak zor değil; sahil bandındaki lokantalar, pide salonları ve daha küçük esnaf işletmeleri arasında seçim yapmak mümkün. Kampüs çevresinde de gündelik ihtiyacı karşılayacak kadar büfe ve lokanta var, ama mesai dışında canlı bir seçenek arandığında merkeze inmek daha çok tercih ediliyor — bu, günlük ritmi merkezle kampüs arasında gidip gelme şeklinde şekillendiriyor.

Karalahana çorbası, fasulye diblesi, hamsili pilav gibi lezzetler Doğu Karadeniz'in ortak mutfağından geliyor; bunları Giresun'a özgü diye sunmak yanlış olur, ama günlük yemek listesinde sürekli karşına çıkan, buraya gelen öğrencinin kısa sürede alıştığı paylaşılan bir damak zevki bu. Giresun pidesi de sık tercih edilen, doyurucu ve kolay bulunan bir seçenek; akşam ders çıkışında ya da arkadaşlarla buluşmada ilk akla gelenlerden.

Şehre özgü olan tatlar biraz daha dikkatli aranmalı. Giresun simidi klasik simitten farklı, pekmezli suyla hazırlanan susamsız bir versiyon — merkezde fırınlarda rastlanabiliyor ve buraya gelen öğrencilerin çoğu bir noktada bunu tadıyor. Kiraz tuzlusu kavurması ise şehrin kiraz kimliğinin sofraya yansıyan, alışılmadık ama denemeye değer bir tarafı; yazın tuzlanan kirazın kışın kavrularak yenmesi, buranın "adı kirazdan gelen ama günlük hayatta fındıkla anılan" karakterine sofra üzerinden dokunan küçük bir ayrıntı. Fındık tarafında ise Giresun kalite fındıkla yapılan fındık ezmesi ve coğrafi işaretli fındık ürünleri (fındıklı kadayıf tatlısı gibi) hem hediyelik hem de günlük tüketimde karşına çıkıyor; bu ürünler şehrin tarım kimliğinin sofradaki en somut hali.

Geç saatte yemek bulma konusunda merkez, özellikle hafta içi akşamları belli bir saatten sonra sakinleşiyor; büyükşehirdeki gibi her saat açık bir yer bulma alışkanlığıyla gelenler bunu ilk haftalarda fark ediyor. Buna karşılık sahil bandı ve merkezdeki bazı kafe-lokantalar hafta sonu akşamları biraz daha uzun açık kalabiliyor, ama bu genel bir kural değil — planı buna göre yapmak gerekiyor. Çay bahçeleri, özellikle kale çevresinde, ders arası ya da hafta sonu oturup sohbet edilen, bütçeye ağır binmeyen mekânlar arasında sayılıyor; ama bu daha çok dinlenme kültürüyle ilgili, yemek kültürüyle değil.

Genel olarak Giresun'da yemek konusunda büyük bir çeşitlilik beklememek gerekiyor; seçenekler sınırlı ama yeterli, ve şehre özgü birkaç tat — simit, kiraz tuzlusu, fındık ürünleri — burada yaşamanın küçük ama gerçek ayrıcalıklarından.