Giresun'un merkezi, iki vadinin arasına sıkışmış bir yarımadanın üzerine kurulu olduğu için şehir enine değil, boyuna büyümüş: liman ve sahil yolu tamamlandıktan sonra kent doğu-batı yönünde bir şerit gibi uzamış. Bu günlük ulaşımı doğrudan şekillendiriyor — ana ulaşım hattı kıyı boyunca uzanan tek bir omurga gibi işliyor, dolmuşlar ve minibüsler büyük ölçüde bu hat üzerinden geçiyor. Merkezde bir noktadan bir noktaya yürümek kısa sürebilir ama şehrin bir ucundan diğer ucuna gitmek, "aynı şehir içinde" olsa da biraz zaman istiyor. Yurtta veya evde kalan öğrenci için bu, güne başlarken "hangi uçtayım, nereye gidiyorum" sorusunu gündelik bir refleks haline getiriyor.

Giresun Üniversitesi'nin yerleşke düzeni de ulaşımı doğrudan etkileyen bir başka gerçek. Rektörlük, Eğitim Fakültesi, İİBF gibi birimler şehir merkezine yakın olsa da içeride kalan Güre Yerleşkesi'nde; Tıp Fakültesi ve Giresun MYO ise şehrin içindeki Gazipaşa Yerleşkesi'nde. Yani okuduğun bölüme göre sabahları hangi hatta bineceğin, kaç dakika yol alacağın değişiyor — bir mühendislik öğrencisiyle bir tıp öğrencisinin günlük rotası aynı şehirde bile birbirinden epey farklı olabiliyor. Üstüne, üniversitenin bazı fakülte ve yüksekokulları (turizm, iletişim gibi) doğrudan ilçelerde konuşlanmış durumda; bu, kayıt olmadan önce "bölümüm hangi yerleşkede, oraya günlük ulaşım nasıl" sorusunu sormayı gerekli kılıyor, çünkü cevap her zaman "şehir merkezi" olmuyor.

Havayoluyla gelenler için ilk gerçek şu: Giresun'un kendine ait bir havalimanı yok, Ordu-Giresun Havalimanı iki ilin ortasında, denize dolgu yapılarak inşa edilmiş ve şehrin epey dışında kalıyor. İlk geldiğin gün ya da sömestr arası eve gidip gelirken, uçaktan indikten sonra hâlâ bir yol payın var — servisler sahil ilçelerini sırayla dolaşarak seni merkeze taşıyor, bu da havalimanından şehre inişin düz bir transfer olmadığını, kıyı boyunca bir sahil turuna benzediğini gösteriyor. Tren bağlantısı yok; şehre erişim pratikte karayolu ve havayoluyla sınırlı, bu da özellikle uzak şehirlerden gelen öğrenciler için seyahat planını otobüs veya uçak üzerine kurmayı gerektiriyor.

İl kendi içinde de tam bir bütün değil — kıyı ilçeleri ile Kelkit Vadisi tarafındaki iç kesim ilçeleri arasında geçitler üzerinden bağlantı sağlanıyor. Ailesi ya da memleketi il içinde ama iç kesimde olan, ya da üniversitenin o taraftaki yerleşkesine gidip gelmesi gereken öğrenci için bu, düz bir sahil yolculuğundan farklı, yükseklik kazanan bir yol demek; kış aylarında bu geçitlerin hava koşullarına daha hassas olabileceğini bilmek yol planı yaparken işe yarıyor.

Şehir merkezinin kendisi yürünebilir ölçekte; ders çıkışı merkeze inip bir iş halledip yurda ya da eve dönmek çoğunlukla yürüyüş veya kısa bir dolmuş yolculuğu meselesi. Gece saatlerinde toplu ulaşımın sıklığı gündüze göre azalıyor, bu yüzden akşam geç saatte sahil hattının dışına çıkan planlar öncesinde arkadaşlarla dönüş saatini konuşmak alışılmış bir refleks. Şehirlerarası çıkışlarda da otogar ve sahil yolu üzerindeki güzergâh belirleyici; hafta sonu memlekete gitmek isteyen öğrenci için yolculuk büyük ölçüde bu tek hat üzerinden şekilleniyor.