Giresun'un ekonomisi bir kelimede toplanıyor gibi görünür: fındık. Valilik'in kendi ifadesiyle fındık ilde alternatifsiz tarım ürünü, sanayi büyük ölçüde fındık ve fındık mamullerine dayalı gelişmiş. Bu, öğrencinin doğrudan hissettiği bir şey değil ama şehrin neden büyük bir sanayi merkezine dönüşmediğini, neden çok geniş bir iş piyasasının olmadığını anlamak için önemli bir arka plan. Şehirde gördüğün kurumsal yapıların, kooperatiflerin, küçük atölyelerin çoğu bir şekilde bu tek ürünün etrafında dönüyor. "Giresun Tombul Fındığı" adının menşe tescili olması, Avrupa Birliği'nde coğrafi işaret olarak kayıtlı olması gibi ayrıntılar şehrin bu ürünle kurduğu ilişkinin sadece tarım değil, marka ve kimlik meselesi olduğunu gösteriyor. Öğrenci için pratik sonucu şu: iş piyasası çeşitli ve büyük değil, ama fındığa bağlı kooperatifçilik, tarım ekonomisi, gıda mühendisliği, ihracat-lojistik gibi alanlarda staj ve gözlem fırsatı barındıran, kendine has bir uzmanlık alanı var.

Geçmişe bakıldığında bu ürünün şehri nasıl şekillendirdiği daha net görülüyor. Zeytinlik Mahallesi'nin o farklı mimarisi boşuna değil; 19. yüzyılda fındık ihraç eden tüccarların Marsilya'dan getirdikleri malzemelerle inşa ettirdiği evler, şehrin bir zamanlar Avrupa pazarlarıyla, özellikle Marsilya ve Trieste ile doğrudan ticaret içinde olduğunun izi. Liman 1959'da açıldığında bu ticaret ağı daha da güçlenmiş. Bugün o dönemin ölçeğinde bir dış ticaret hacmi yok elbette, ama şehrin ekonomik hafızasında hâlâ "dışa açılan, ürününü dünyaya satan" bir kimlik var. Bu, öğrencinin günlük hayatını değiştirmez ama şehri sadece küçük bir sahil kasabası olarak görmek isteyenler için düzeltici bir bilgi: burada bir zamanlar uluslararası ticaretin izleri var, sadece bugünkü ölçek farklı.

Şehrin ekonomik ölçeği konusunda dürüst olmak gerekirse, Giresun büyük bir sanayi ya da hizmet merkezi değil. Kaynaklar ilin göç veren iller arasında olduğunu, ekonominin büyük ölçüde tarıma ve tarıma dayalı sanayiye bağımlı kaldığını gösteriyor. Bu, çevrede görülen ticari hayatın sınırlı, iş ilanlarının az, büyük şirket ofislerinin nadir olduğu anlamına geliyor. Part-time iş arayan bir öğrenci için piyasa geniş değil; kafe, market, özel ders, kurye gibi klasik öğrenci işleri şehirde bulunur ama seçenek büyükşehirlerdeki kadar çeşitli değil. Bu durum aslında beklenmedik bir avantaj da barındırıyor: küçük ve tanıdık bir esnaf ağı olduğu için iş bulma süreci çoğu zaman tavsiye ve tanışıklık üzerinden ilerliyor, resmi başvuru trafiğinden çok yüz yüze iletişimle şekilleniyor.

Staj ve mezuniyet sonrası kariyer açısından bakıldığında, Giresun'un güçlü olduğu alan yine aynı eksende toplanıyor: tarım, gıda mühendisliği, ziraat, kooperatifçilik, tarımsal ihracat ve lojistik gibi bölümler burada gerçek bir sahaya, gerçek bir üretim zincirine dokunma şansı buluyor. Fındık sektörüne bağlı kurumlar, kooperatifler ve küçük ölçekli işletmeler bu alanlardaki öğrenciler için gözlem ve staj imkânı sunuyor. Buna karşılık mühendislik, teknoloji, finans, büyük ölçekli ticaret gibi alanlarda kariyer düşünen bir öğrenci, şehirde bu yönde geniş bir sektörel yoğunluk bulamayacağını bilerek gelmeli; bu tür alanlarda mezuniyet sonrası kariyer planı genellikle başka bir şehre taşınmayı içeriyor. Bütçe açısından genel hissi özetlemek gerekirse, şehir küçük ölçekli bir ekonomiye sahip olduğu için hayat pahalı bir büyükşehir baskısı taşımıyor; ama bunun karşılığı, kendi bütçesini büyütecek geniş bir iş piyasasının da olmayışı.