Trabzon ve Ordu gibi iki büyük komşusunun arasında duran Giresun, kendi ölçeğinde bir il. Merkez, büyükşehir kalabalığından çok orta boy bir kent hissi veriyor — ilk haftalarda fark edilen şey, herkesin birbirini bir şekilde tanıyor olması, aynı kafede birkaç hafta içinde tanıdık yüzler görmeye başlamak. Bu küçük ölçek yeni gelen için hem avantaj hem bir alışma süreci demek: bir yandan şehirde kaybolmak zor, öbür yandan büyükşehirlerdeki gibi kalabalığa karışıp görünmez olmak da mümkün değil.

Yerli halkın çoğunluğu tarihsel olarak Çepni köklerine dayanıyormuş; bu, günlük hayatta karşına çıkan bir kimlik meselesinden çok, şehrin kendi geçmişiyle kurduğu bir bağ. Pratikte sonucu şu: Giresun dışarıdan gelenlere kapalı değil ama köklü, kendi içinde oturmuş bir yerel dokusu var. Bu da ilk haftalarda biraz "dışarıdan geldiğini" hissettirebiliyor; esnafla, ev sahibiyle, komşuyla kurulan ilişki zamanla oturuyor, ama bu oturma süreci büyükşehirdeki gibi anonim kalarak değil, yüz yüze tanışarak gerçekleşiyor.

Üniversite öğrencisi olmak burada görünmez bir kimlik değil. Şehir küçük olduğu için öğrenci nüfusu günlük hayatın bir parçası olarak fark ediliyor — sabah merkeze inen, akşam yurda ya da eve dönen öğrenci trafiği, esnafın öğrenciye alışkın olduğu bir ritim yaratıyor. Bu iletişimi kolaylaştırıyor: yeni gelen biri kısa sürede "buranın öğrencisi" olarak tanınmaya başlıyor, bu da hem güven verici hem de bazen mahalle baskısı gibi hissedilebilecek bir yakınlık doğuruyor.

Şehrin nüfusunda son yıllarda görülen düşüş ve dışa göç, demografik tabloyu biraz durgunlaştırıyor; bu doğrudan öğrenciyi ilgilendiren bir mesele değil ama şehrin genel enerjisini etkileyen bir arka plan. Genç nüfusun bir kısmının iş bulmak için başka şehirlere gitmesi, üniversite döneminde şehirde kalan öğrenci topluluğunun kendine has, belirgin bir sosyal çevre oluşturmasına da zemin hazırlıyor.

Giresun'un Trabzon'a bağlı bir sancak olarak başlayıp sonradan il olması, bugün hâlâ hissedilen bir "komşusunun gölgesinde kalma" algısına tarihsel bir kök veriyormuş; ama bu gündelik yaşamda bir aşağılık kompleksinden çok, şehrin kendi kimliğini netleştirme çabası gibi okunabilir. Yeni gelen bir öğrenci için pratik anlamı şu: Giresun kendi ritmini, kendi ölçeğini bilen, bunu büyük şehirlerle kıyaslamadan yaşayan bir yer; buna alışmak ilk bir iki ayın en belirgin uyum konularından biri oluyor.