Kıbrıs mutfağının paylaşılan lezzetleri buraya gelen herkesin tanıştığı ilk şeyler oluyor — hellim, molehiya, şeftali kebabı gibi isimler ilk haftalarda menülerde sürekli karşına çıkıyor ve kısa sürede bunlara alışılıyor. Ama Gazimağusa'yı öğrencinin damak hafızasında ayrı bir yere koyan şey, tarihî dokuyla iç içe geçmiş küçük bir pastane kültürü. Suriçi'ni yürüyerek gezenler, genellikle o gezinin sonunda bir pastaneye oturup dinleniyor; Petek Pastanesi bu duraklardan biri olarak sıkça anılıyor, lokum ve hellim kızartması gibi tatlar buranın öne çıkan ürünleri arasında sayılıyor. Yaz aylarında "Maraş usulü kesme dondurma" tabiri de sık geçen bir ifade — bir tür yerel imza gibi konuşuluyor, ama herkesin aynı şekilde deneyimlediği bir şey olarak düşünmemek gerekir.

Günlük yemek düzeni genellikle iki eksende ilerliyor: kampüs çevresi ve şehir merkezi. Kampüs civarındaki mekânlar günlük, hızlı ve pratik ihtiyaçlar için tercih ediliyor — ders arasında bir şeyler kapmak, arkadaşla buluşup kısa bir şey yemek için oraya gidiliyor. Merkeze inmek ise daha çok akşam planı ya da hafta sonu buluşması anlamına geliyor; Suriçi çevresindeki mekânlarda oturup vakit geçirmek, sadece karın doyurmaktan çok bir sosyalleşme biçimi.

Geç saatte yemek bulma konusunda şehir seni zorlamıyor; kampüs çevresinde öğrenci yoğunluğuna bağlı olarak akşam saatlerinde de açık kalan yerler oluyor, özellikle ders dönemlerinde gece çalışan ya da geç kapanan mekânlar uğrak noktası haline geliyor. Bu da yurtta ya da evde geç saatlere kadar ders çalışan birinin dışarı çıkıp bir şeyler yeme ihtiyacını çoğunlukla karşılıyor.

Şehrin yeme içme kültüründe abartılı bir çeşitlilik ya da büyük şehir hareketliliği aramak doğru olmaz; burada daha sakin, küçük ölçekli ve tekrar eden bir düzen var. Aynı mekânlara sık gidilir, aynı garsonlarla selamlaşılır, zamanla oturmuş bir alışkanlık haline gelir. Bu da maliyet netliği kadar bir aidiyet hissi de veriyor — dört yıl boyunca aynı sokakta aynı masaya oturmanın getirdiği bir tanıdıklık.