İlk gelişte şehri tanımlayan şey aslında bir sürpriz oluyor: deniz kenarında bir şehre geldiğini bilerek gelenler merkeze indiğinde denizi hemen göremez. Kıyı burada tek bir uzun sahil şeridi değil, parçalı — bir ucunda plajlar var, öbür ucunda başka bir şey, ama şehrin tam ortasında karşına çıkan manzara mavi su değil, çalışan bir liman ve onun etrafındaki serbest bölge tesisleri oluyor. Vinçler, konteynerler, sanayi havası taşıyan bir kıyı hattı — bu, "deniz kenarı kasabası" beklentisiyle gelen birini ilk günlerde biraz şaşırtabiliyor. Zamanla anlaşılıyor ki burası dinlenmek için değil, iş görmek için var olan bir liman; şehrin bu tarafı estetik bir vaat değil, gerçek bir işlev taşıyor.

Ama hemen yanı başında, bu endüstriyel görüntüyle neredeyse iç içe, bambaşka bir katman beliriyor: surlarla çevrili eski şehir. Suriçi'ne ilk girildiğinde insanın aklına genelde başka bir sur içi şehir gelir ama burada fark hemen hissediliyor — bu surlar bir kara kalesi değil, denize bakan bir kale dokusu. Yüksek taş duvarların hemen ardında liman başlıyor, kale burçlarından bakınca su görünüyor. Dar sokaklarda yürürken bir yanda tarihi bir cami, öbür yanda eski bir kilise kalıntısı, biraz ileride meydan — ve bütün bunlar denizin kenarında, ona sırtını dönmeden duruyor. Şehrin "gerçek yüzü" ilk kez burada, bu taş sokaklarda beliriyor; merkezdeki liman görüntüsünün aksine burası hemen sahiplenilen, kartpostal gibi hissettiren bir köşe oluyor.

Şehrin güneyine doğru inildiğinde ise başka bir şey çarpıyor insanı: bomboş, sessiz duran bir bölge. Kapalı Maraş, ilk kez görüldüğünde tarif etmesi kolay olmayan bir şey hissettiriyor — büyük ölçüde hâlâ girilemeyen, zamanın içinde kalmış gibi duran bir kesim. Buraya sınırlı bir güzergâhtan, kontrollü şekilde girilebiliyor olması, şehrin geri kalanından tamamen farklı bir atmosfer yaratıyor; ilk ziyarette bunu meraklı ama biraz da tedirgin bir hisle deneyimliyorsun. Şehrin güney ucunu tanımlayan bu görüntü, Gazimağusa'yı ilk tanıyan birinin zihninde uzun süre kalan sahnelerden biri oluyor.

Bütün bunlar bir araya geldiğinde ortaya çıkan ilk izlenim, tek bir kelimeyle özetlenecek kadar sade değil — şehir aynı anda hem çalışan hem tarihi hem de durmuş gibi duran katmanlar taşıyor. İlk hafta bu katmanları ayrıştırmak biraz zaman alabiliyor; insan önce "burası nasıl bir yer" diye biraz kararsız kalıyor, sonra günler geçtikçe hangi sokağın hangi hisse ait olduğunu öğreniyor. Şehir ilk bakışta gösterişli bir tanıtım filmi gibi karşılamıyor kimseyi — daha ham, daha katmanlı bir yüzle karşılaşılıyor, ve bu yüzün alışılması biraz zaman istiyor ama imkânsız değil.