Sabah kampüse giderken günün aslında Porsuk kıyısında bir yürüyüşle şekillendiğini fark ediyorsun — yolun üzerinde olsun ya da olmasın, kıyı boyunca uzayan yürüyüş yolları buradaki gündelik hayatın doğal bir parçası. Ders arasında hava almak isteyen, ders çıkışı buluşacak yer arayan ya da sadece kafasını dağıtmak isteyen için çay kenarı ilk akla gelen yer oluyor. Kışın bu yürüyüşün karakteri değişiyor tabii; her gün oraya gitmek yerine daha kısa, daha hızlı geçişlere dönüşüyor.

İklim burada gerçekten günlük rutini şekillendiren bir etken. Kışın sert ve uzun geçmesi, sabah erken derse gidenlerin evden çıkarken bir kez daha düşünmesine yol açıyor — kalın mont, bot, eldiven gündelik kıyafetin bir parçası oluyor ve bazı sabahlar dışarıda uzun süre kalmak pek cazip gelmiyor. Buraya ilk gelenleri genellikle şaşırtan da bu oluyor; özellikle güney illerinden ya da kıyıdan gelenler ilk kışın ne kadar uzun sürebileceğini tam kestiremiyor. Bahar geldiğinde şehir bambaşka bir hâl alıyor; havaların ısınmasıyla dışarıda geçirilen zaman artıyor, kıyı boyunca yürüyüşler, açık hava buluşmaları çoğalıyor. Yaz ise gündüzleri sıcak ama akşamları serinleyen bir karaktere sahip; bu yüzden akşam saatleri dışarıda vakit geçirmek için genellikle daha keyifli sayılıyor.

Yazın sıcağından bunalanlar için Kentpark'taki yapay plaj ilginç bir alışkanlık yaratıyor. Deniz olmayan bir şehirde kumlu bir alanda uzanmak ya da açık havuzlarda vakit geçirmek, ilk duyulduğunda garip gelse de zamanla hafta sonu planlarının bir parçası hâline geliyor; özellikle memleketinde denize alışkın olup burada bu boşluğu hissedenler için bir nevi telafi noktası oluyor.

Şehirdeki genç nüfusun yoğunluğu da gündelik hayatın ritmini belirliyor. Kampüs çıkışı merkeze inildiğinde kalabalığın büyük bölümünün öğrenci olması, yeni gelenin kendini yabancı hissetmemesini kolaylaştırıyor; kafelerde, otobüste, sokakta karşılaşılan yüzlerin çoğu benzer bir hayatın içinden geçiyor. Bu durum arkadaş çevresini genişletmeyi de kolaylaştırıyor, çünkü etraftaki hemen herkes benzer bir düzenin — ders, sınav, proje, hafta sonu planı — içinde. Günün geri kalanı genellikle şöyle akıyor: sabah derse gidiş, öğleden sonra kampüs çevresinde ya da kıyıda geçen bir mola, akşamüstü merkeze inip küçük bir buluşma, sonra yurda ya da eve dönüş. Sıradan ama tanıdık bir düzen bu; bir süre sonra kendini bu akışın içinde buluyorsun.