Eskişehir'de öğrenci olmanın en belirgin tarafı, şehrin bu role yabancı olmaması. Üç devlet üniversitesi olması — Anadolu, Osmangazi, Eskişehir Teknik — aslında tek bir kökten zamanla ayrışmış bir yapı, ama gündelik hayatta bu üç ismin varlığı şehirde öğrenci nüfusunun her köşede görünür olduğu anlamına geliyor. Kampüsler birbirinden farklı yerleşkelerde olduğu için deneyim de üniversiteye göre değişiyor: bazı arkadaş grupları şehir merkezine yakın bir yerleşkede ders takip ederken, bazıları merkeze biraz daha uzak, kendi içine kapanık bir kampüs havasında gün geçiriyor. Bu fark, kiminin öğle arasında merkeze inip bir şeyler halletmesini kolaylaştırırken kiminin gününü daha çok kampüs içinde kurmasına yol açıyor — yani "tipik bir gün" tarifi, hangi yerleşkede okuduğuna göre biraz değişiyor.

Sıradan bir gün genelde sabah derse yetişme telaşıyla başlıyor, öğlen kampüs içinde ya da yakınında bir şeyler atıştırılıyor, ders çıkışında ya arkadaşlarla oturulup sohbet ediliyor ya da şehir merkezine inilip orada vakit geçiriliyor. Akşamüstleri asıl sosyalleşme zamanı; kampüs kapandıktan sonra buluşmalar daha çok merkezde ya da öğrencilerin yoğun olarak tercih ettiği kafe ve mekân kümelerinde devam ediyor.

Şehrin bu kadar çok öğrenciye alışkın olması, yeni gelenler için önemli bir rahatlık kaynağı. Esnaftan ev sahiplerine kadar şehrin genel işleyişi öğrenci varlığını normal, hatta beklenen bir şey olarak görüyor; bu da ilk haftalarda kendini "yabancı" hissetme süresini kısaltıyor. Arkadaş edinmek konusunda da benzer bir kolaylık var — kampüs içindeki ders arkadaşlıkları, kulüp etkinlikleri ya da aynı yurtta/aynı apartmanda kalan insanlarla kurulan bağlar üzerinden nispeten çabuk bir sosyal çevre ediniliyor. Şehrin ölçeği, aynı yüzleri farklı yerlerde tekrar tekrar görmeyi kolaylaştırıyor; bu da tanıdıklık hissini büyütüyor.

Kampüs hayatının kendisi üniversiteden üniversiteye, hatta yerleşkeden yerleşkeye değişse de genel eğilim şu: ders dışı zaman kulüp faaliyetleri, fakülte içi etkinlikler ve arkadaş gruplarıyla kurulan küçük rutinler etrafında şekilleniyor. Vakit geçirilen yerler kampüsün kendisiyle sınırlı kalmıyor; şehir merkezi de bu rutinin doğal bir uzantısı gibi çalışıyor — ders çıkışı merkeze inmek günlük hayatın sıradan bir parçası.

Bu şehirde öğrenci olmanın getirdiği bir başka şey de, büyük bir şehrin kalabalığında kaybolmadan, yine de tek düze bir kasaba hissi yaşamadan bir denge bulmak. Gündelik hayat üniversite takvimine göre nefes alıyor: dönem içi tempo daha yoğun, sınav haftaları şehrin merkezinde bile hissediliyor, tatil dönemlerinde ise şehir bir anda daha sakin bir hâle bürünüyor — çünkü öğrenci nüfusunun büyük bir kısmı kendi memleketine dönüyor. Bu döngü, şehirle kurulan ilişkinin akademik takvime bu kadar bağlı olduğunu gösteren en somut işaretlerden biri.