Eskişehir'e ilk geldiğinde fark ettiğin şeylerden biri, nüfusun neredeyse tamamının iki merkez ilçede toplanmış olması: Odunpazarı ve Tepebaşı. Bunun pratikteki karşılığı şu — şehir dışına, ıssız banliyölere savrulmuş bir yerleşim yok; hayatın büyük kısmı bu iki ilçenin sınırları içinde, birbirine yakın mesafelerde akıyor. Şehrin neresinde yaşarsan yaşa, merkeze uzak kalmıyorsun.

Şehirde üç devlet üniversitesinin bulunması, gündelik manzarada gençlerin sürekli görünür olduğu anlamına geliyor. Kampüs çevrelerinde, tramvay duraklarında, merkezdeki kafelerde öğrenci yoğunluğu her zaman hissediliyor; esnaf da yıllardır bu ritme alışkın — sonuçta üniversitelerden biri onlarca yıldır bu şehrin bir parçası. Öğrenci olmak burada garip ya da yabancı bir şey değil, şehrin normal akışının bir parçası.

Ama burada bir beklenti düzeltmesi yapmak gerekiyor: Anadolu Üniversitesi'nin "dünyanın en büyük üniversitelerinden biri" diye anılması, şehirde göreceğin öğrenci kalabalığıyla karıştırılmamalı. Bu büyüklük büyük ölçüde Açıköğretim'e kayıtlı, Türkiye'nin dört bir yanında yaşayan ve şehirde fiziken bulunmayan öğrencilerden geliyor. Yani "devasa bir öğrenci şehri, her yer öğrenci dolu" gibi bir tabloyla gelmemek lazım — kampüslerde ve şehir merkezinde hissedeceğin öğrenci yoğunluğu bu rakamdan çok daha insan ölçekli, gündelik ve tanıdık bir şey.

Yerel halkın öğrenciye yaklaşımına gelince, şehrin genellikle modern ve rahat bir hava taşıdığı yönünde bir algı var; ama bunu kesin bir yargı olarak değil, buraya gelenlerin sıkça dile getirdiği bir izlenim olarak aktarmak daha doğru. İletişim kurmakta büyük bir zorluk yaşandığına dair bir işaret yok — şehir küçük bir kasaba tedirginliği taşımıyor, aynı zamanda büyükşehirlerin kalabalık anonimliği de yok. Farklı bir şehirden gelen öğrenci için ilk haftalarda "nereden geldin" sorusundan öteye geçen, alışılmış bir karşılama süreci yaşanıyor; ne aşırı içe kapalı ne de tamamen kozmopolit bir doku söz konusu — ikisinin ortasında, zaman içinde alan açan bir yapı.