Eskişehir'e ilk gelenleri en çok şaşırtan şey genelde eylülün o yumuşak havası oluyor; ama bu izlenim kısa sürüyor. Ekim sonuna doğru hava belirgin şekilde soğumaya başlıyor, kasım gelmeden mont dolaptan çıkıyor. Kışa gerçek anlamda hazırlıklı gelmek gerekiyor — kalın mont, bere, eldiven, su geçirmez ayakkabı gündelik hayatın parçası oluyor, çünkü kış hem sert hem de uzun sürüyor. Aralık ortasından şubat ortasına kadar donlu günler sık görülüyor, bazı sabahlar yurttan ya da evden çıkarken hava gerçekten ısırıyor. Yine de kışın içine sıkışmış birkaç ılık gün de oluyor; bir hafta iliklere işleyen bir soğuk yaşanırken ertesi hafta beklenmedik şekilde ceketle dolaşılabilecek bir gün çıkabiliyor. Bu değişkenlik yüzünden kışın katmanlı giyinmeyi öğreniyorsun, tek bir kalın montla değil, üzerine ekleyip çıkarabileceğin parçalarla dolaşıyorsun.

Kar burada alışılmadık bir manzara değil; kış boyunca birkaç kez şehri beyaza kesiyor, bu durumlarda sabah kampüse gitmek biraz uzuyor, yollarda temkinli yürümek gerekiyor. Tramvay ve otobüs seferleri genelde aksamadan devam ediyor ama yürüyerek gidilen kısa mesafeler bile karda ve buzda daha dikkatli, daha yavaş yapılıyor. Sabah erken derse yetişmek isteyenler bu dönemde biraz daha erken çıkmayı öğreniyor.

Yaz tarafı tam tersi bir tablo çiziyor. Gündüzler sıcak ve bazen bunaltıcı oluyor ama akşama doğru hava hızla serinliyor; bu yüzden yaz gecelerinde dışarıda oturmak, terasta ya da açık bir mekânda vakit geçirmek keyifli hale geliyor. Gündüz-gece arasındaki bu fark, özellikle yaz aylarında akşam dışarı çıkmayı cazip kılan bir detay. Öte yandan temmuz-ağustos gibi tam yaz ortasında yağış neredeyse kesiliyor, hava kuru ve sıcak bir karaktere bürünüyor.

Şehrin bulunduğu konum aslında tek düze bir hava tablosu çizmiyor; kuzeyde, batıda ve güneybatıda farklı coğrafi bölgelerle komşu olması, il içinde hissedilen iklimin merkeze göre değişebildiği anlamına geliyor. Yani "Eskişehir'de hava nasıl" sorusunun cevabı bulunduğun ilçeye göre biraz farklılaşabiliyor — ama bu fark asıl olarak şehir merkezinde okuyanın günlük hayatını değil, il genelini ilgilendiren bir ayrıntı. Kampüste geçen gün için asıl belirleyici olan, dört mevsimin keskin çizgilerle birbirinden ayrıldığı, kışın gerçekten kış, yazın gerçekten yaz gibi hissettirdiği bu karasal ritim.

Dışarıda vakit geçirmek için en keyifli dönem ilkbaharın sonu ile sonbaharın başlangıcı arasında kalan zaman dilimi gibi görünüyor; bu aylarda hava ne fazla soğuk ne fazla sıcak oluyor, dışarıda geçirilen zaman artıyor. Kış ise herkesin üzerine düşünmeden geldiği bir mevsim değil; buraya ilk gelenlerin çoğu, kışın bu kadar ciddiye alınması gerektiğini ilk yıl yaşayarak öğreniyor.