Erzincan'da kültürel hayatın merkezi büyük şehirlerdeki gibi sürekli açık bir sahne değil; burada kültür daha çok mevsimlik ve yer temelli işliyor. Üniversitenin kendi etkinlik takvimi elbette var, konferans ve söyleşi tarzı faaliyetler dönem içinde düzenli aralıklarla oluyor, ama büyük şehirden gelenlerin alışkın olduğu haftalık konser-tiyatro-sinema yoğunluğunu burada bulmak zor. Sinema salonu sayısı sınırlı, büyük prodüksiyonlu tiyatro turneleri seyrek uğrar; bu açıdan kültürel hayatı "her akşam bir şey var" diye değil, "belli dönemlerde yoğunlaşan" diye tanımlamak daha doğru olur.

Şehrin asıl kültürel ağırlığı, sahne sanatlarından çok kendi tarihine ve doğasına bağlı yerlerde hissediliyor. Terzi Baba Türbesi bunlardan biri; şehir mezarlığında yer alan bu türbe, buraya gelen çoğu öğrencinin bir noktada duyduğu, bazen arkadaş çevresinden "gidip görmelisin" diye önerilen bir yer. Dini bir ziyaret alanı olmasının yanında, şehrin kendi kimliğiyle nasıl konuştuğunu gösteren bir durak — turistik bir gezi değil, şehrin manevi dokusuna dair bir ilk temas noktası oluyor.

Kültürel çeşitlilik anlamında Erzincan'ın asıl güçlü kartı, şehir merkezinin dışına taşıyor. Kemaliye'deki Karanlık Kanyon ve Taş Yolu, ülke genelinde bile nadir rastlanan bir doğa-mühendislik hikâyesi taşıyor; buraya gelen öğrenciler bir dönem boyunca en azından bir kez gitmeyi planlıyor, çünkü bu sadece "gezilecek yer" değil, dünya ölçeğinde konuşulan, kendi başına bir değer. Aynı şekilde kışın Girlevik Şelalesi'nin donmasıyla ortaya çıkan tırmanış imkânı, şehrin kültürel takvimine mevsimlik bir renk katıyor — bu tür bir aktivitenin ülkede başka yerde yapılamadığını bilmek, farklı bir gurur ve merak kaynağı oluyor.

Yerel kimliğe dair başka bir katman da AB tescili almış tulum peyniri gibi ürünler üzerinden kendini gösteriyor; şehir, bu tür yöresel değerleri kendi kimliğinin parçası olarak sahiplenmiş durumda, zamanla bunun farkına varıyorsun — pazarda ya da bir esnaf sohbetinde bu tür ürünlerin nasıl bir gururla anlatıldığını görmek mümkün.

Büyükşehirden gelen biri ilk aylarda kültürel anlamda bir boşluk hissedebilir, özellikle düzenli konser veya sinema alışkanlığı olan biri için bu fark hemen belirginleşir. Ama zamanla şehrin kültürel kimliğinin sahnede değil, doğada ve tarihte yoğunlaştığını fark etmek, bu boşluğu farklı bir şekilde dolduruyor — kültürel hayat burada daha az "izlenen", daha çok "gidilen ve yaşanan" bir şey.