Erzincan küçük bir il, bu ilk günden hissediliyor. Nüfus yoğunluğu Türkiye'nin en düşük olduğu illerden biri; şehir kalabalık değil, sokakta yürürken, otobüste, çarşıda karşına çıkan yüzler zamanla tanıdık gelmeye başlıyor. Büyük şehirden gelenler için ilk haftalar garip bir sessizlik gibi hissedilebilir — herkesin birbirini görür gibi olduğu, kaybolmanın zor olduğu bir ölçek. Bu küçüklük, öğrencinin şehre erimeden değil, fark edilerek karışması anlamına geliyor; esnaf, komşu, aynı otobüse binen insanlar zamanla belirli bir yüz tanırlığı kazanıyor gibi anlatılır — ama bunun ne kadar hızlı geliştiği kişiden kişiye değişir, herkesin aynı deneyimi yaşadığını söylemek doğru olmaz.

Şehrin nüfus yapısı büyük ölçüde yerleşik ve geleneksel; kozmopolit bir büyükşehir havası yok. Bu, ilk günlerde biraz daha temkinli, biraz daha gözlem gerektiren bir ortam sunuyor — yerel hayat kendi ritmiyle akıyor ve öğrenci bu ritme dışarıdan giren biri olarak yavaşça uyum sağlıyor. İlk hafta genelde gözlem haftasıdır: nerede ne var, kimin nasıl davrandığı, hangi saatte sokaklar nasıl doluyor gibi şeyleri öğrenmek zaman alıyor. Üniversite şehri olması, yıl içinde farklı illerden gelen öğrencilerin varlığı sayesinde yerel halkın öğrenci profiline tamamen yabancı olmadığını gösteriyor; ama bu, büyük öğrenci şehirlerindeki gibi her köşede öğrenciye özel bir hayat kurulduğu anlamına gelmiyor.

Şehrin geçmişi, bugünkü sosyal dokusunun bir parçası olarak hâlâ hissediliyor. 1939 depremi sonrası şehir bugünkü yerinde yeniden kurulmuş; bu, Erzincan'ın kendini hep yeniden inşa eden, kolektif hafızası güçlü bir yer olduğu hissini veriyor — depremde yıkılmayan gar binası bugün de şehrin fiziksel ve sembolik bir referans noktası olarak duruyor. Bu tarihsel arka plan, yerel halkın şehre bakışında bir aidiyet ve dayanıklılık duygusu taşıdığını düşündürüyor; dışarıdan gelen biri için bu, şehrin neden bu kadar birbirine bağlı ve tanıdıklık üzerine kurulu hissettirdiğini biraz açıklıyor.

İletişim açısından, küçük ölçekli bir şehirde olmanın avantajı, gündelik hayatta karşılaştığın insanlarla kurduğun ilişkinin zamanla kişiselleşmesi; dezavantajı ise büyük şehirlerdeki gibi anonim kalma lüksünün olmaması. Uyum süreci genelde ilk bir-iki ayda şehrin küçüklüğüne alışmakla, sonrasında da bu küçüklüğün getirdiği tanıdıklığı bir güvenlik hissi olarak okumakla ilerliyor — ama bu geçişin herkes için aynı hızda olmadığını, kişinin kendi sosyalleşme tarzına da bağlı olduğunu söylemek gerekir.