Erzincan'a ilk gelen bir öğrencinin kafasında genelde hazır bir resim vardır: Doğu Anadolu, dağ başı, soğuk bir şehir. Otobüsten ya da uçaktan indiğinde bu resmin tam oturmadığını fark eder — çünkü şehir bir dağın tepesinde değil, dağlarla çevrili düz bir ovanın ortasındadır. İlk bakışta şaşırtan da bu oluyor: etrafını saran o yüksek dağ silueti dururken, şehrin kendisi alçak ve düz bir zeminde kurulmuş. Yaz aylarında gelenler bu farkı daha net hissediyor, çünkü hayal ettikleri "sert Doğu iklimi" yerine gerçek anlamda sıcak geçen bir yazla karşılaşıyorlar. Kışın gelenler için şaşırtıcı olan başka bir şey oluyor: hava elbette soğuyor, bazı geceler gerçekten sert geçiyor, ama şehir genel olarak komşu illerin kış imajından farklı bir yerde duruyor — ne kadar farklı olduğunu birkaç hafta içinde, güne montla çıkıp öğlen üstünü çıkarma alışkanlığıyla anlıyor insan.

Şehre ilk günlerde güven veren bir başka şey, ulaşımın tek bir yola bağlı olmaması. Otobüsle gelen biri döner yolda gara ya da havalimanına baktığında, buranın izole bir taşra şehri olmadığını, aksine üç farklı yoldan erişilebilen bir merkez olduğunu görüyor. Bu, ilk hafta içindeki en pratik rahatlamalardan biri oluyor — "buraya geldim ama buradan çıkmak zor mu olacak" sorusunun cevabını insana erkenden veriyor.

Şehrin fiziksel küçüklüğü de ilk günlerde hemen hissediliyor. Merkez kısa sürede kat edilebilecek büyüklükte, sokaklar kalabalık değil, hareket yavaş. Bu durum bazılarına ilk günlerde "burada gerçekten bir şeyler oluyor mu" sorusunu sordurabiliyor, ama birkaç hafta içinde bu sakinliğe alışılıyor ve hatta bu bir rahatlık olarak okunmaya başlıyor. İlk izlenim genelde zamanla yumuşuyor; ilk günün "küçük ve durgun" hissi, birkaç haftalık yerleşme sürecinden sonra yerini "tanıdık ve idare edilebilir" hissine bırakıyor.

Erzincan'ı ilk haftalarda en iyi tarif eden kelime muhtemelen "beklenmedik" olur — çünkü şehir, adayın kafasındaki Doğu Anadolu klişesiyle pek örtüşmüyor. Ova, ılıman yaz, çok yönlü ulaşım... bunların hiçbiri ilk bakışta akla gelen şeyler değil, ama gelen öğrenci birkaç gün içinde bu beklenmedikliğe alışıyor ve şehri kendi gerçekliğiyle tanımaya başlıyor.