Amasya'da dışarıda yemek yemek günlük hayatın sıradan bir parçası; hem kampüs çevresinde hem merkezde karnını doyuracak yeterince seçenek var. Şehir küçük olduğu için "bugün nereye gidelim" sorusu genelde uzun sürmüyor — birkaç esnaf lokantası, birkaç kebapçı, birkaç kafe arasında dönen bir rutin oturuyor. Üniversite farklı yerleşkelere yayıldığı için hangi yerleşkede ders olduğuna göre öğle arası nereye gidileceği değişebiliyor; bazı günler kampüs civarındaki küçük esnafla idare edilirken, boş vakit bulunduğunda merkeze inip orada yemek yemek daha çok tercih ediliyor. Merkezin avantajı çeşitlilik: hem geleneksel lokantalar hem daha genç öğrenci kalabalığına hitap eden kafeler bir arada.

Yeşilırmak kıyısındaki restoran ve kafeler şehrin en çok fotoğraflanan köşelerinden ama bu mekânların günlük öğrenci bütçesine ne kadar uygun düştüğü kişiden kişiye değişebilir; buraları genellikle özel bir buluşma ya da misafir ağırlama yeri olarak görülüyor, her gün uğranan bir rutin mekân olarak değil. Günlük yemek ihtiyacı daha çok merkezdeki sade esnaf lokantalarında ya da kampüs yakınındaki küçük işletmelerde karşılanıyor.

Geç saatte yemek bulmak büyükşehirlerdeki kadar kolay değil; şehir akşamüstünden sonra sakinleşiyor, o yüzden gece geç saatlere kadar açık kalan mekân sayısı sınırlı. Yine de öğrenci yoğunluğunun olduğu saatlerde, özellikle hafta içi akşamlarda, birkaç yerin açık kaldığı oluyor; ama "gece yarısı canım çekti" refleksiyle her an bir şey bulma garantisi vermek doğru olmaz.

Amasya'da mutlaka denenmesi gereken şey elma — ama sıradan bir elma değil, misket elması. Bu şehrin kimlik ürünü; ince kabuğu, sulu ve beyaz eti, kendine has kokusuyla buraya gelenlerin ilk şaşırdığı lezzetlerden biri oluyor. Yanında Amasya çöreği de mutlaka tadılıyor; nohut mayasıyla mayalanmış hamurun cevizli ya da cevizli-haşhaşlı hâli, hâlâ kuşaklar boyunca aynı yöntemle, odun ateşinde pişiriliyor. Keşkek de sofralarda sıkça karşılaşılan bir yemek — burada özel bir pişirme tekniğiyle, toprak kapta uzun saatler pişirilerek hazırlanıyor, ama kendisi Anadolu'nun birçok yerinde paylaşılan bir yemek olduğu için "sadece burada var" diye düşünmemek gerekiyor. Aynı şekilde "yağlı" da bölgede paylaşılan bir kategori; komşu illerde de benzerine rastlanabiliyor. Ayva gallesi, baklalı dolma, patlıcan pehli gibi daha az bilinen yöresel tatlar da meraklısını bulan, denenmeye değer seçenekler arasında.

Sonbaharda kışlık hazırlıkların yapıldığı dönemlerde -kurutulan bamya, biber, kuşburnu marmelatı, pekmez- şehirde mevsimsel bir yemek telaşı hissediliyor; bu, öğrencinin doğrudan içinde olduğu bir şey olmasa da, pazarlarda ve esnafta kendini gösteren, şehrin ritmine dokunan bir ayrıntı.