Amasya küçük bir il, bunu ilk günden hissediyorsun. Nüfus büyük şehirlerle kıyaslanamayacak kadar sınırlı, üstelik son yıllarda artış hızı eksiye dönmüş, ortanca yaş yükselmiş — yani genç nüfusun önemli bir kısmı eğitim ya da iş için başka şehirlere gidiyor. Bunun günlük hayata yansıması şu: merkezde dolaşırken karşılaştığın insan profili büyük ölçüde yerleşik, uzun yıllardır orada yaşayan bir halk. Üniversite öğrencisi kitlesi bu tabloda görece belirgin bir grup oluşturuyor, çünkü şehrin kendi genç nüfusu sınırlıyken üniversite dışarıdan gelen taze bir nüfus akışı sağlıyor.

Bu durumun getirdiği en somut şey tanınırlık. Küçük bir yerde esnaf, komşu, ev sahibi gibi gündelik temas kurduğun kişiler zamanla yüzünü hatırlıyor olabilir — bunu kesin bir kural gibi sunmak doğru olmaz ama küçük şehirlerde böyle bir aşinalığın oluşması genellikle beklenen bir şey. Yerel halkın öğrenciye bakışı konusunda da benzer bir temkinli iyimserlik kurmak gerekir: üniversite şehir için nispeten yeni bir kurum, dolayısıyla şehir kültürü öğrenciyle daha yeni tanışıyor demek yanlış olmaz, tamamen alışkın ya da tamamen yabancı demek ikisi de abartı olur.

Etnik ya da dini kompozisyon açısından farklı bir şehirden gelenin özel bir çeşitlilikle karşılaşacağına dair bir işaret yok; şehir bu anlamda Anadolu'nun pek çok orta ölçekli iline benzer bir doku taşıyor gibi görünüyor. Küçük ölçekli bir kentte sosyal çevre sınırlı olduğu için, buraya gelen öğrenciler zamanla hem üniversiteli arkadaş çevresine hem de yerel esnaf-komşu ilişkisine aynı anda maruz kalıyor, bu da uyum sürecini genelde hızlandıran bir etken oluyor. Büyük şehirden gelenler için ilk hissedilen şey kalabalığın azlığı ve bunun getirdiği bir tür "herkesin birbirini biraz tanıdığı" atmosfer; bu bazı öğrenciler için rahatlatıcı, bazıları için ise ilk başta biraz dar gelebilir.