Amasya'da günün ritmini en çok şehrin fiziksel biçimi belirliyor. Nehrin iki yakasına kurulu, uzun ve dar bir merkez var; bu yüzden gündelik hayat kocaman bir alana yayılmıyor, belli bir hat üzerinde akıyor. Derse gitmek, bir kitap almak, arkadaşla buluşmak — bunların çoğu yürüyerek, aynı güzergâhı birkaç kez kat ederek hallediliyor. İlk haftalarda "merkez" dediğin yerin aslında ne kadar kısa bir şerit olduğunu fark edip şaşıranlar oluyor; sonra bu durumun günlük hayatı kolaylaştırdığını anlıyorlar, çünkü bir yerden bir yere gitmek uzun bir mesele değil.

Şehrin temposu genel olarak yavaş sayılır. Büyükşehirden gelenler ilk başta akşam saatlerinde sokakların bu kadar çabuk sakinleştiğine biraz şaşırabiliyor; caddeler öğleden sonra dolarken akşam belirli bir saatten sonra hareket belirgin şekilde azalıyor. Bu durum kimi öğrenciye ilk etapta durgun gelse de, zamanla bu sakinliğin dersle, sınavla uğraşırken aslında rahatlatıcı bir tarafı olduğu fark ediliyor — dikkat dağıtacak çok fazla şey yok, ama bu da hafta sonu için farklı bir plan kurmayı gerektiriyor.

Nehir kenarı, günlük hayatın kendiliğinden bir parçası haline geliyor. Ders çıkışı ya da akşamüstü yürüyüşe çıkanlar için Yeşilırmak kıyısı boyunca yürümek sıradan bir alışkanlığa dönüşüyor; kayalığın üzerindeki mezarlarla nehir kıyısındaki evlerin aynı kadrajda durması, ilk günlerde durup fotoğraf çekilecek bir manzarayken, zamanla günlük yolun bir parçası oluyor. Özellikle akşam ışıklandırma yandığında bu manzaranın suya yansıması, gündelik yürüyüş rotasında fark etmeden alıştığın bir sahne haline geliyor — sabah aceleyle geçtiğin aynı köprüden akşam yavaşça geçmek bambaşka bir şey.

Merkezde günlük ihtiyaçları karşılamak zor değil; market, eczane, kırtasiye, berber gibi yerler dağınık değil, birbirine yakın ve merkez hattı üzerinde bulunuyor. Bu da işleri uzatmadan halletme imkânı veriyor. Hafta sonları için şehrin sunduğu seçenekler sınırlı ama belirli: nehir kenarında oturmak, çarşıda dolaşmak, bir kafede vakit geçirmek en yaygın alışkanlıklar arasında. Büyük şehirlerdeki gibi sürekli değişen, kalabalık bir sosyal hayat beklentisiyle gelenler bunun yerine daha sabit, tekrar eden ama tanıdık bir rutin buluyor kendine.

Küçük ölçekli bir merkezde yaşamanın getirdiği bir şey daha var: zamanla aynı esnafla, aynı kafedeki görevliyle, aynı yolda karşılaştığın insanlarla bir tanışıklık oluşuyor. Bu, şehri kısa sürede "bildik" hissettiren bir etken; ilk aylarda yabancı gelen sokaklar, bir dönem sonra günlük rutinin doğal bir parçasına dönüşüyor.